่ใช่ประเด็น ประเด็นคือเหล่าศิษย์จะไม่มีทางเข้าสู่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ได้อีกต่อไป”
สำหรับการเข้าสู่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เพื่อฝึกฝน ถือได้ว่าเป็นโอกาสสูงสุดของทุกสำนัก แต่ตอนนี้สำนักเก้าสุขสงบกลับละทิ้งไปเอง
แม้แต่เยว่เซียวจากสำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์ก็คาดไม่ถึงว่าจะเป็นเช่นนี้ แต่เยว่เซียวรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย ราวกับว่าเขาไม่พอใจที่ไม่ได้โค่นลู่เฉินด้วยมือตนเอง
ดังนั้นเยว่เซียวจึงมองไปทางกู่ทงที่กำลังโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยง “ผู้อาวุโสกู่ เขาไม่เห็นท่านในสายตาเลยแม้แต่น้อย!”
คำพูดเหล่านี้ทำให้กู่ทงยิ่งโกรธมากขึ้น
กู่ทงจึงหยิบธงออกมาก่อนจะโบกมัน ส่งผลให้ค่ายกลปรากฏขึ้นมาบริเวณรอบ ๆ ยอดเขาทันที
ฉากนี้ทำให้หลายคนสงสัยว่ากู่ทงกำลังจะโจมตีลู่เฉินและคนอื่น ๆ หรือไม่ ส่วนปิงหลิวหลีก็ยิ่งตื่นตระหนก
ในขณะที่ทางฝั่งเยว่เซียวกลับเบิกบานใจอย่างยิ่ง
หัวเหล่าซานและคนอื่น ๆ ต่างก็มองมาด้วยความยินดีเช่นกัน
กู่ทงจ้องมองลู่เฉิน ปากก็เอ่ยว่า “หากไม่ได้รับความยินยอมจากข้า ก็อย่าหวังว่าจะออกไปจากที่นี่!”
หนานเหยาจึงพูดด้วยความโกรธ “ทำไมท่านถึงเอาแต่ใจเช่นนี้เล่า!”
“ข้าก็เป็นเช่นนี้ มีปัญหาอันใด?” กู่ถงตอบกลับอย่างเย็นชา
“ผู้อาวุโสกู่ พวกข้าไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะจากไปเช่นนั้นหรือ?” ปิงหลิวหลีถามด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม
“จากไปรึ ย่อมได้! เพียงแค่ต้องเก็บแผ่นป้ายขึ้นมาแล้วขอโทษข้า!” เห็นได้ชัดว่ากู่ทงผู้นี้ต้องการทำให้ลู่เฉิน
