บทที่ 180 ขิมเพลิงโบราณ เห็นแล้วคะนึงหาเจ้า!
“สาวน้อย เจ้ายังเด็กนัก!”
คำพูดของลู่เฉินทำให้หญิงสาวในความมืดเอ่ยอย่างเย็นชาว่า “เจ้านั่นแหละที่เด็กและอ่อนหัดนัก!”
ทว่าลู่เฉินไม่สนใจ เขาแค่เดินต่อไป หลังจากนั้นไม่นานเขาก็เห็นภูเขาไฟ ทว่าบนจุดสูงสุดของยอดเขานี้มีเงาร่างหนึ่ง และเงาร่างนี้ถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนสีดำจำนวนนับไม่ถ้วน เช่นเดียวกับเปลวไฟที่ล้อมรอบอยู่ซึ่งโจมตีไปที่เงาร่างนั้นตลอดเวลา
ในเวลาเดียวกัน เมื่อเดินเข้าไปใกล้จึงได้เห็นว่าเหนือเทือกเขาที่ลุกโชนด้วยเปลวเพลิงมีขิมหยกโบราณสีแดงเพลิงลอยอยู่
เมื่อเห็นขิมโบราณนั้น ลู่เฉินก็ถึงกับต้องตกใจ “เป็นเจ้าจริง ๆ!”
ขิมเพลิงโบราณ ศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์ระดับเก้าดาว เป็นหนึ่งในสมบัติวิญญาณที่ท่านอาจารย์ของลู่เฉินใช้ในตอนนั้น
และลู่เฉินก็รู้สึกถึงการมีอยู่ของมันท่ามกลางปราณฟ้าดินบนยอดเขาเต๋าเมฆา และในที่สุดก็พบมัน!
เมื่อมองดูใกล้ ๆ ลู่เฉินก็พบว่าขณะนี้ขิมเพลิงโบราณได้สูญเสียความสง่างามในตอนนั้นไปอย่างเห็นได้ชัด แม้แต่ความแวววาวและกลิ่นอายก็ยังอ่อนแอลงมาก ราวกับว่ามันได้รับความเสียหาย ทำให้มันเทียบแม้กระทั่งกับศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์ระดับห้าดาวไม่ได้ด้วยซ้ำ
แต่ลู่เฉินก็ยังคงถูกดึงดูดอย่างสมบูรณ์และเดินเข้าไปในเปลวไฟทีละก้าว
เปลวไฟเหล่านี้พุ่งเข้าสู่ร่างกายของลู่เฉินทันที ราวกับว่าพวกมันกำลังจะคั้นปราณของลู่เฉินออกมา
เสียงของหญิงสาวดังก้องข
