ิตวิญญาณของโหย่วหลงได้รับบาดเจ็บ เขาจึงไม่กล้าวิ่งไปทั่ว จึงทำได้แค่ปล่อยให้ลู่เฉินออกไป
และทุกคนต่างสงสัยว่าลู่เฉินกำลังจะไปที่ใด
ทว่าไม่มีใครอธิบายอันใดได้ และเมื่อลู่เฉินปรากฏตัวอีกครั้ง เขาก็ยืนอยู่ที่ถ้ำบนยอดเขาเต๋าเมฆา และถ้ำนี้ก็ถูกลู่เฉินค้นพบด้วยความบังเอิญขณะที่เขาใช้ ‘วิชาหมื่นวิญญาณ’ ในวันนี้!
“ปราณที่นี่เข้มข้นมากทีเดียว” ลู่เฉินเดินเข้าไปทีละก้าวด้วยความอยากรู้อยากเห็น แล้วค่อย ๆ หายไปในความมืด
แต่หลังจากเดินไปได้ไม่กี่ก้าว เขาก็เข้าสู่ค่ายกลหนึ่ง มันเป็นค่ายกลที่จู่ ๆ ก็เปล่งแสงสีเขียวออกมา ก่อนจะก่อตัวเป็นป่ามายาขึ้นมา!
เหนือท้องฟ้าป่ามายานี้เป็น ‘เวลากลางวัน’ และมีแสงสีเขียวกะพริบอยู่รอบ ๆ ในเวลาเดียวกันก็มีนกและสัตว์ป่าจำนวนนับไม่ถ้วนบินมาที่นี่ เช่นเดียวกับแมลงบางตัวที่กำลังปีนป่ายอยู่ในป่าเหล่านี้
“ที่นี่คือที่ใด?” ลู่เฉินรู้สึกเหลือเชื่อ
ยามนี้พลันมีเสียงผู้หญิงดังมาจากความมืด “ใครน่ะ?!”
ลู่เฉินมองไปรอบ ๆ และฉีกยิ้ม “ข้าบังเอิญผ่านมาที่นี่”
“ผ่านมา?” อีกฝ่ายสงสัย ส่วนลู่เฉินก็พยักหน้าและเอ่ยว่า “ถูกต้อง!”
“เช่นนั้นรีบออกไปจากที่นี่ซะ!” หญิงสาวเร่ง
ทว่าลู่เฉินกลับส่ายศีรษะ “ยังไม่ได้!”
“เจ้าหมายความว่าอย่างไร?” ผู้หญิงคนนั้นสับสนเล็กน้อย
แต่ลู่เฉินกลับพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ปราณฟ้าดินที่นี่แตกต่างจากที่อื่น ข้าอยากเล่นอยู่ที่นี่สักหน่อย”
“ข้าแนะนำให้เจ้ารีบออกไป มิฉ
