ะนั้นเจ้าจะตายโดยไม่รู้ตัว!”
ทว่าลู่เฉินเป็นคนดื้อรั้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้าเขาไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ใด แล้วเขาจะไปได้อย่างไร?
ด้วยเหตุนี้ ลู่เฉินจึงเดินลึกเข้าไปในป่า โดยมีเสียงของผู้หญิงคนนั้นพยายามเกลี้ยกล่อมเขาด้วยคำพูดดี ๆ สารพัด แต่นางไม่สามารถเกลี้ยกล่อมให้เขาออกไปได้ ในที่สุดนางก็ทำได้เพียงพูดว่า “ข้างหน้าเป็นเขตเปลวเพลิงแล้ว เจ้าจะเดินไปมั่วซั่วไม่ได้อีก ไม่งั้นเจ้าคงตายแน่!”
ทว่าลู่เฉินกลับไม่ได้จริงจังกับมันนัก และยังคงเดินต่อไป
“เจ้า!” ผู้หญิงคนนั้นเริ่มโมโห ส่วนลู่เฉินก็เดินไปพลางพูดไปว่า “ข้าว่าเจ้าควรพูดให้น้อยลงหน่อย มิฉะนั้นอาการบาดเจ็บของเจ้าจะแย่ลง”
อีกฝ่ายถึงกับสะดุ้งทันที “เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าบาดเจ็บ?!”
