น้อย ในขณะที่เกาจี้รู้สึกประหลาดใจ “เขายังไม่ตายหรือ?”
“ดีแล้ว เพราะนั่นแสดงว่าพวกเรายังมีโอกาสลงมือ” โหย่วหลงกล่าวเสียงเย็น
เกาจี้พยักหน้า ส่วนโหย่วหลงก็มองไปที่ชายร่างเตี้ยท่ามกลางผู้คนที่อยู่ข้างหลัง “เตรียมตัวให้ดี ถ้าเจ้าปะทะกับเขา เจ้าแน่ใจหรือไม่ว่าเจ้าจะชนะ?”
“แน่นอน ข้าจะทำให้เขาอยู่ไม่สู้ตาย!” ชายคนนั้นตอบ
โหย่วหลงพยักหน้าเป็นเชิงรับรู้ ก่อนจะหันไปทางเกาจี้ “ส่งขวดปิดผนึกวิญญาณให้เขา”
ในขณะที่เกาจี้กำลังจะหยิบขวดปิดผนึกวิญญาณ เขากลับพบว่าขวดไม่อยู่กับตนเองอีกต่อไปแล้ว
สิ่งนี้ทำให้เกาจี้ตกใจและงงงวย “มันหายไปแล้ว!
“หายไป?” โหย่วหลงเบิกตากว้าง ในขณะที่เกาจี้ตื่นตระหนก “ข้า ข้าเก็บไว้ในนี้ชัด ๆ”
“หายไปตั้งแต่เมื่อไหร่?” โหย่วหลงถาม เพราะท้ายที่สุดแล้วขวดผนึกวิญญาณก็มีค่ามาก
เกาจี้ซึ่งไม่ค่อยแน่ใจนักก็เอ่ยติด ๆ ขัด ๆ “อ… อะ… เอ่อ”
“พูด!” โหย่วหลงกล่าวอย่างร้อนใจ ในขณะที่ใบหน้าของเกาจี้กลายเป็นย่ำแย่
ทันใดนั้น ลู่เฉินและเจี่ยลัวก็กลับมา
หลังจากจ้องมองลู่เฉินและเจี่ยลัวสักพัก โหย่วหลงก็รู้สึกได้ถึงขวดปิดผนึกวิญญาณ… ว่ามันอยู่ที่เจี่ยลัว!
สิ่งนี้ทำให้โหย่วหลงฉงน “ทำไมถึงอยู่ที่เขา!”
“ที่ใด?” เกาจี้แปลกใจ
“ที่ซากศพนั่น!”
“เป็นไปได้อย่างไร?” ต่อให้ตีให้ตาย เกาจี้ก็ไม่เชื่อ แต่โหย่วหลงกลับเดินนำไปหาเจี่ยลัวแล้ว
หนานเหยากำลังจะถามลู่เฉินว่าทั้งสองหายไปไหน ทว่าคนจากวังเหมันต์สงัดกลับ
