เฉินใช้ ‘วิชาหมื่นวิญญาณ’ และสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าจิตวิญญาณของอีกฝ่ายได้ ‘เดิน’ ออกมา และค่อย ๆ ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ
และทันทีที่จิตวิญญาณของโหย่วหลงสัมผัสกับร่างกายของลู่เฉิน อีกฝ่ายก็ได้ลอดผ่านเข้าไป โดยมีเป้าหมายที่จะขโมย ‘ ความทรงจำ’ ของลู่เฉินเพื่อที่จะหาต้นตอของเรื่องที่เกิดขึ้น
ทว่าทันทีที่จิตวิญญาณนี้ ‘บุกรุก’ เข้าไปในห้วงจิตวิญญาณ เสียงของลู่เฉินก็พลันดังขึ้นในพื้นที่นั้น “เอาล่ะ เมื่อเจ้าเข้ามาแล้ว เช่นนั้นเราก็มาสนุกกันเถอะ!”
‘ห้วงจิตวิญญาณ’ ที่ว่านี้มีอยู่ในทุกผู้ทุกคน และเนื่องจากผู้ฝึกตนแต่ละคนมีการฝึกฝนวิถีทาง และจิตวิญญาณที่แตกต่างกันออกไป
ดังนั้น ‘ห้วงจิตวิญญาณ’ ของพวกเขาแต่ละคนจึงต่างกัน และขึ้นอยู่กับความแข็งแกร่งของจิตวิญญาณของคนนั้น ๆ!
แต่สิ่งที่โหย่วหลงไม่ได้คิดฝันถึงก็คือ ‘พื้นที่’ ของผู้ฝึกตนขั้นสร้างรากฐานอย่างลู่เฉินนั้นจะ ‘กว้างใหญ่ไพศาล’ ราวกับว่าเขายืนอยู่ในความว่างเปล่าอันมืดมิด
สิ่งนี้ทำให้ดวงตาของโหย่วหลงเบิกกว้างด้วยความตกใจ “ห้วงจิตวิญญาณของเจ้าใหญ่ขนาดนี้ได้อย่างไร!”
