บทที่ 173 แท้จริงแล้ว ตัวข้าเป็นผู้มีเมตตา!
“ยังไม่หนีอีกหรือ?” บัดนี้ลู่เฉินปรากฏตัวขึ้นจากม่านหมอก เขายกยิ้มเมื่อเห็นร่างของลวี่ซ่างเพียวที่ไหม้เกรียม
แท้จริงแล้วลวี่ซ่างเพียวเองก็อยากหนีเช่นกัน แต่กายเนื้อนี้ทำให้เขาไม่มีทางเลือก ทำได้เพียงพูดอย่างหดหู่ว่า “ตราบใดที่เจ้าไม่ฆ่าข้า ข้าจะไม่ยุ่งกับเจ้าอีก เป็นอย่างไร?”
ลู่เฉินมองอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้ม “ดูเหมือนว่าเจ้าจะหวงแหนกายเนื้อของเจ้ามาก”
“ข้า…” ลวี่ซ่างเพียวกังวลเล็กน้อย
ลู่เฉินจึงเอ่ยว่า “อย่างไรเสีย ร่างกายของเจ้าก็ถูกกำจัดไปแล้วครั้งหนึ่ง”
“เจ้า… เจ้ารู้ได้อย่างไร?!” ดวงตาของลวี่ซ่างเพียวเบิกกว้าง
ลู่เฉินจึงอธิบายต่อ “เมื่อครู่ ข้ามองทะลุจิตวิญญาณของเจ้า และพบว่าจิตวิญญาณกับร่างกายของเจ้าดูเหมือนจะไม่ประสานกันดีนัก ข้าคิดว่าร่างกายของเจ้านี้ไม่ใช่ของเจ้า ซึ่งหมายความว่า เจ้าสร้างมันขึ้นมาใหม่”
สีหน้าของลวี่ซ่างเพียวเปลี่ยนไปอย่างมาก “เจ้ารู้เรื่องนี้ด้วยหรือ?”
เดิมทีลู่เฉินเพียงแค่ต้องการเห็นวิญญาณของอีกฝ่ายเท่านั้น ทว่าบังเอิญพบว่าร่างกายและวิญญาณของคนผู้นี้ไม่ประสานกันดี
แต่ลู่เฉินไม่ได้บอกลวี่ซ่างเพียวไปทั้งหมด เขาเพียงแค่พูดว่า “ข้ารู้ได้อย่างไร เจ้าไม่จำเป็นต้องเข้าใจ”
“ชะ… เช่นนั้นแล้วเจ้าต้องการสิ่งใด?” ลวี่ซ่างเพียวถามอย่างตะกุกตะกัก
ลู่เฉินค่อย ๆ คลี่ยิ้มออกมา “แท้จริงแล้ว ตัวข้าเป็นผู้มีเมตตา!”
“เมตตา?! อย่างเจ้าน่ะ
