ั้นลู่เฉินก็ปรากฏตัวบนต้นไม้อีกครั้ง “ค่ายกลที่เจ้าวางไว้ บัดนี้ถูกข้านำไปใช้ประโยชน์แล้ว”
ฟางหมิงรู้สึกขัดใจนัก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขาได้ยินคำพูดของลู่เฉิน เจ้าตัวจึงตวาดด้วยความโกรธเกรี้ยว “รอก่อน! ข้าจะยกเลิกค่ายกลนี้!”
“หากเจ้าควบคุมหอกไม่ได้ เจ้าก็จะควบคุมค่ายกลนี้ไม่ได้” ลู่เฉินยังคงยั่วยุอีกฝ่าย ทำให้ฟางหมิงโกรธจนต้องโจมตีออกไปอีกครั้ง
แต่ลู่เฉินกลับหายตัวไปเช่นเดิม และปรากฏตัวขึ้นที่จุดอื่น “ค่ายกลพฤกษาลวงตาของเจ้าไม่เลวเลย”
เดิมทีฟางหมิงต้องการใช้ค่ายกลนี้เพื่อจัดการกับลู่เฉิน แต่กลับถูกตลบหลังเอาเสียได้ เขาจึงโมโห ปากก็กัดฟันเสียแน่น “เจ้า!”
“ว่าอย่างไร? เจ้าจะยอมแพ้เองหรือว่าข้าควรจัดการกับเจ้าแล้วส่งตัวให้กับเจี่ยลัว” ลู่เฉินปรากฏกายขึ้นที่ด้านหลังฟางหมิงไม่ใกล้ไม่ไกลนัก พลางเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม
“คิดจะจัดการข้า? อย่างเจ้าน่ะหรือ?” ฟางหมิงไม่คิดว่าลู่เฉินผู้ฝึกตนขั้นสร้างรากฐานจะทำอะไรเขาได้ เขาจึงไม่สนใจ ‘คำขู่’ ของลู่เฉิน
