บทที่ 163 พรรคเมฆาเพลิงขายสินค้าปลอม และยังขู่เข็ญ!
หนานเหยาพลันรู้สึกกระวนกระวายเมื่อเห็นท่าทีของหนานลัว นางรีบเอ่ยทันทีว่า “เสด็จพี่แปด ท่านอายุมากแล้ว อาจสับสนได้ง่าย!”
“น้องหญิงเก้า เจ้าหายไปห้าพันปี และตลอดห้าพันปีมานี้ก็มีหลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้น” หนานลัวพูดอย่างอ่อนใจ
ทว่าหนานเหยากลับชี้ไปทีลู่เฉินแล้วกล่าวว่า “ไม่ว่าอันใดจะเกิดขึ้น ลู่เฉินก็คือท่านอาจารย์ของข้า”
เมื่อได้ยินดังนั้น หนานลัวพลันตีสีหน้าเคร่งขรึม “น้องหญิงเก้า ข้าเกรงว่าเจ้าจะถูกผู้อื่นหลอกแล้ว”
“เสด็จพี่แปด ที่ข้ายังมีชีวิตอยู่เป็นอย่างดีในตอนนี้ล้วนเป็นเพราะท่านอาจารย์สอนข้า มิฉะนั้นข้าจะยังมีชีวิตอยู่หรือไม่ ก็คงเป็นเรื่องที่พูดยากทีเดียว” หนานเหยายังคงยืนหยัดข้างลู่เฉิน
หนานลัวคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยออกมา “เช่นนั้นข้าจะลองดู”
“ขั้นพลังของท่านสูงมาก ดังนั้นมันยังจะมีอันใดให้ลองกัน!” หนานเหยาไม่อยากให้หนานลัวลงมือ
แต่ผู้ใดจะรู้ว่านางยังไม่ทันจะกล่าวจบ หนานลัวก็พลันปล่อยการโจมตีออกมาแล้ว และเป้าหมายก็คือลู่เฉิน!
ยามแรกหนานลัวคิดว่าลู่เฉินคงจะหวาดกลัว ตกใจ หรือแม้แต่คุกเข่าร้องขอความเมตตา แต่ลู่เฉินกลับไม่เป็นอันใด ทั้งยังส่งยิ้มให้หนานลัวอีกด้วย “เจ้าจะลองอีกนานแค่ไหน?”
ผลลัพธ์เช่นนี้ทำให้หนานลัวตกตะลึง คิ้วของเขากระตุกอย่างไม่อาจควบคุม เห็นได้ชัดว่าแทบไม่เชื่อในสิ่งที่เห็น
หนานเหยาจึงพูดด้วยความโกรธเคือง
