บทที่ 161 ศรทองหนานโยว
เมื่อหนานกงมู่ได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของนางก็เปลี่ยนไปทันที ทว่าเจ้าตัวก็พยายามสงบสติอารมณ์ได้อย่างรวดเร็วแล้วเอ่ยออกไปว่า “ข้าไม่รู้จักเจ้า!”
“ไม่รู้จักข้า? เช่นนั้นเจ้ายังบอกว่าข้าฆ่าคนอีกหรือ?” ลู่เฉินหัวเราะอย่างลึกลับ
“ข้าเห็น แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าข้ารู้จักเจ้า”
“พูดมาเถิด เจ้าเข้ามาแฝงตัวในสำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์เพราะเหตุใด?!” ยามนี้ลู่เฉินอยากรู้จริง ๆ ว่าเหตุใดเถียนอวิ๋นเมิ่งจึงต้องแฝงตัวเข้ามาในสำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์
หนานกงมู่ได้แต่แสร้งทำเป็นโง่เขลา “ข้าไม่รู้ว่าเจ้ากำลังพูดถึงอันใด!”
สือเซียวเห็นเช่นนั้นก็รีบยุยงท่านเจ้าเมืองเชียนว่านไหล “ท่านเจ้าเมืองเชียนรีบจับเร็ว! พวกเขาจะได้เลิกคิดที่จะสังหารพวกเราเพื่อปิดปาก!”
หนานกงมู่เองก็มองไปที่เชียนว่านไหล เสียงที่มีเสน่ห์ของนางเอ่ยออกมาว่า “ท่านเจ้าเมือง พวกเราพูดความจริง!”
“วางใจเถอะ ข้าเชื่อพวกเจ้า!” เชียนว่านไหลจ้องตาหนานกงมู่ ปากก็พูดไปพร้อมกับเผยรอยยิ้มหื่นกาม
หนานเหยาที่เห็นดังนั้นพลันพูดด้วยความโกรธทันทีว่า “คนอย่างเจ้าไม่ควรเป็นเจ้าเมือง!”
เชียนว่านไหลหันมองหนานเหยาที่กล้าพูดถึงเขาเช่นนั้น เขาแค่นเสียงหึก่อนจะเอ่ยเสียงกร้าว “หากพวกเจ้าไม่อยากตายก็อย่าคิดขัดขืนจะดีกว่า!”
เขาพูดจบก็ให้ชิงซานและคนอื่น ๆ เข้ามาคุมตัวทั้งสองคน
หนานเหยาพลันตะโกนออกมาทันที “ผู้ใดบังอาจ?!”
แต่ทหารยามเหล่านี้ไม่ฟังหนานเหยา พ
