บทที่ 160 มองทะลุจิตวิญญาณใต้ผิวหนังคนงาม!
ภายใต้ ‘การปกป้อง’ ของคนเหล่านั้น ลู่เฉินเดินช้า ๆ ไปยังจวนเจ้าเมือง
เหล่าผู้คุมแอบสงสัยว่าลู่เฉินผู้นี้ได้ความกล้าหาญมากมายมาจากที่ใด
บางคนถึงกับกระซิบว่า “เจ้าหนุ่มคนนี้กล้าเกินไปหรือไม่? เขากล้าสังหารผู้ตรวจการ แล้วยังสงบนิ่งได้อยู่?”
“คาดว่าเขาไม่รู้ว่าการสังหารผู้ตรวจการมีความผิดอย่างไร”
“พอถึงเวลาจริงเดี๋ยวเราก็จะได้รู้กัน เหอะ!”
ชิงซานรู้สึกฉงนนัก ในฐานะผู้บัญชาการกองทหารของเมืองเต๋าเมฆา เขาเคยเห็นคนมาแล้วทุกประเภท แต่ไม่เคยเห็นผู้ฝึกตนขั้นสร้างรากฐานที่บ้าคลั่งเช่นนี้มาก่อน
ในเวลานั้น หนานเหยาก็ปรากฏตัวขึ้น
“ท่านอาจารย์! ไม่ต้องกลัว ข้าอยู่นี่แล้ว!” หนานเหยาวิ่งไปข้างหน้า ในขณะที่ฝั่งของเหล่าทหารก็พากันจ้องมองหนานเหยาเหมือนคนโง่
ชิงซานยกมือขึ้นหยุดนาง “แม่นาง ตอนนี้เขาเป็นผู้ต้องสงสัยของทางการ หากเจ้ากล้าเข้าใกล้ เห็นทีพวกข้าก็คงจำต้องจับเจ้าด้วย!”
“เจ้ากล้าจับข้าหรือ?” หนานเหยาขู่
ชิงซานพูดอย่างเคร่งขรึม “แม่นาง เจ้าคงไม่คิดจริง ๆ ใช่หรือไม่ว่าข้าไม่กล้าลงมือ?”
“หากเจ้ากล้าลงมือ ข้ารับรองว่าพวกเจ้าจะต้องเสียใจ!” หนานเหยาตะคอก
“ข้ากลับอยากรู้เสียแล้วว่าเจ้าจะทำให้ข้าเสียใจอย่างไร”
สิ้นเสียง ชิงซานก็เตรียมที่จะลงมือ…
ทว่าลู่เฉินกลับเอ่ยขึ้นเสียก่อน “หากพวกเจ้าลงมือ ถ้าอย่างนั้นข้าจะจากไป ไม่ไปจวนเจ้าเมืองแล้ว”
นายทหารโดยรอบชักดาบออก
