น “เจ้าเคารพท่านอาจารย์ของเจ้ามากขนาดนั้นเลยหรือ?”
“ท่านอาจารย์ในสายตาของข้า ท่านคือสัตว์ประหลาดยักษ์ที่ยากจะหยั่งถึง ดังนั้นข้าจึงมาที่นี่เพื่อช่วยชีวิตครอบครัวของข้า” คำพูดของหนานเหยาทำให้ลู่เฉินหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก
กลุ่มคนด้านข้างไม่รู้ว่าทั้งสองคนพึมพำอะไรกัน
หลังจากนั้นไม่นาน เมื่อมาถึงจวนเจ้าเมือง ลู่เฉินก็ถูกพามายังลานกว้างซึ่งมีศาลาหลังใหญ่ตั้งอยู่
ในศาลากลาง ณ ลานกว้างนี้มีคนนั่งอยู่ และคนผู้นี้คือเจ้าเมืองเต๋าเมฆา นามว่า เชียนว่านไหล
เห็นได้ชัดว่าชายคนนี้อ้วนเล็กน้อย และเขากำลังอ่านหนังสือในมืออย่างจริงจัง
“ท่านเจ้าเมือง ข้าน้อยพาคนมาแล้วขอรับ” ชิงซานกล่าวด้วยความเคารพ
หลังได้ยินคำรายงาน ชายที่ชื่อเชียนว่านไหลจึงวางหนังสือในมือ ก่อนจะมองไปที่ลู่เฉิน จากนั้นก็มองไปที่หนานเหยา “นางคือ?”
“คนผู้นี้เป็นพวกเดียวกัน” ชิงซานตอบ
“ไล่นางออกไป!” เชียนว่านไหลไล่อย่างเย็นชา
แต่ชิงซานลังเลขึ้นมา “คือว่า…”
“เจ้าไม่ทำ?”
ชิงซานไม่รู้จะอธิบายอย่างไร
แต่หนานเหยากลับมองเชียนว่านไหลด้วยรอยยิ้มและพูดว่า “เจ้าคือเจ้าเมือง?”
“มีปัญหางั้นหรือ?” เชียนว่านไหลไม่สนใจหนานเหยา แต่เมื่อนางเอามือเท้าสะโพก เจ้าตัวก็เปิดปากพูดต่อทันทีว่า “ข้าแนะนำเจ้าอย่างหนึ่งนะ อย่ายุ่งกับท่านอาจารย์ของข้า ไม่อย่างนั้นเจ้าจะต้องเสียใจ!”
เชียนว่านไหลเยาะเย้ย “อันใดนะ? ขู่ข้ารึ?”
“ข้าไม่ได้ขู่ แต่ข้าอยากบอกเจ้าว่าอย
