าให้ข้าที!”
ชิงซานและคนอื่น ๆ เข้าล้อมรอบลู่เฉินและหนานเหยา ทว่าชายหนุ่มไม่กังวลแม้แต่น้อย เขากลับกล่าวอย่างยิ้ม ๆ ว่า “วางเรื่องของนางไว้ก่อน เรามาคุยเรื่องของข้ากันดีกว่า!”
“เจ้ารีบงั้นหรือ?!” เชียนว่านไหลถามด้วยความโกรธจัด
ทว่าลู่เฉินกลับยิ้มกว้างกว่าเดิม “เจ้าแน่ใจได้อย่างไรว่าสิ่งที่เขาพูดเป็นความจริง?”
เชียนว่านไหลกล่าวอย่างมั่นใจว่า “แม่นางท่านนี้เป็นพยานได้”
หลังจากเอ่ยจบ เชียนว่านไหลก็มองไปที่หนานกงมู่ ส่วนทางด้านหนานกงมู่ก็พยักหน้าและเอ่ยว่า “ใช่ ข้าเป็นพยานได้!”
ลู่เฉินจึงมองไปที่นางด้วยรอยยิ้ม ปากก็กล่าวว่า “แม้ว่าเปลือกภายนอกจะไม่ใช่ แต่เจ้าคิดว่าข้าจะจำเจ้าไม่ได้งั้นหรือ?”
