บทที่ 159 คนเหล่านี้ตั้งใจยืมมีดฆ่าคนอย่างแท้จริง!
เสี่ยเจี้ยนเอ่ยอย่างไม่เต็มใจนักว่า “การป้องกันของเจ้าหมอนี่เหมือนกำแพงเหล็กอย่างไรอย่างนั้น แม้ว่าข้าจะกลืนเม็ดยาที่ช่วยเสริมพลังไปแล้ว ข้าก็ทลายได้เพียงบางส่วนเท่านั้น ที่เหลือไม่ว่าอย่างไรก็ไม่อาจทลายได้”
หนานกงมู่โกรธมากเสียจนสีหน้าดูไม่ได้ “ไม่ว่าอย่างไร ข้าต้องหาทางกำจัดเขาให้ได้!”
“เกรงว่าจะยาก” เสี่ยเจี้ยนก็คิดเช่นกัน แต่หลังจากประมือกับลู่เฉิน เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าความสามารถของลู่เฉินนั้น ‘ยากจะหยั่งถึง’ ราวกับว่าเขาไม่อาจโค่นอีกฝ่ายได้!
ทว่าหนานกงมู่ไม่อยากได้ยินสิ่งนี้ นางพูดอย่างโกรธเคืองว่า “ถ้าเจ้าไม่ช่วยข้า ข้าจะทำเอง!”
“ศิษย์น้องหญิง เจ้าต้องใจเย็นก่อน!”
“เหตุใดต้องใจเย็น? ถ้าไม่ใช่เพราะเขา ข้าจะโดนเขาทำร้ายจนเป็นเช่นนี้งั้นหรือ?” ใบหน้าของหนานกงมู่ดูบิดเบี้ยวจนน่าเกลียดยิ่งขึ้นเมื่อนึกถึงร่างกายของนาง
“ไม่ใช่ว่าตอนนี้เจ้าก็ยังดีอยู่หรือ?” เสี่ยเจี้ยนถามอย่างลังเล ขณะที่หนานกงมู่กล่าวอย่างโกรธเคืองว่า “ดีรึ? ทุกค่ำคืน ข้ารู้สึกอึดอัดไปทั่วกาย ราวกับว่ามีใครบางคนกำลังจู่โจมรากวิญญาณของข้าอย่างบ้าคลั่ง ทำให้ข้าอยู่ไม่สู้ตาย!”
เสี่ยเจี้ยนถามอย่างเป็นห่วงทันทีว่า “เจ้าต้องการไปพบอาจารย์หรือไม่?”
“ไม่!”
เสี่ยเจี้ยนที่ไม่มีทางเลือกอื่นจึงทำได้เพียงพูดว่า “ถ้าอย่างนั้น ข้าจะค่อย ๆ คิดหาวิธีเอง!”
หนานกงมู่ไม่ต้องการพูดอันใดอีก
