บทที่ 158 คิดว่าไร้ผู้ช่วยเหลือ โอกาสมาถึงแล้ว ใครจะไปรู้..!
เมื่อได้ยินคำพูดของเสี่ยเจี้ยน ลู่เฉินก็ยิ้มออกมาเล็กน้อย “หากข้าไม่ให้พวกเจ้าเข้ามา เจ้าคิดว่าพวกเจ้าจะเข้ามาได้หรือ?
“ให้พวกข้าเข้ามาเช่นนั้นหรือ?” เสี่ยเจี้ยนเอ่ยถามอย่างแปลกใจ
คนอื่น ๆ ต่างก็มองหน้ากันด้วยความตกตะลึง
ลู่เฉินจึงตอบพร้อมรอยยิ้ม “ไม่เชื่อข้างั้นหรือ เช่นนั้นพวกเจ้าไปลองดูเสียสิ ว่าจะออกไปจากที่นี่ได้หรือไม่”
ทันทีที่คนกลุ่มนี้ได้ยิน พวกเขาสองสามคนก็เดินออกไปทันที แต่กลับกลายเป็นว่าด้านนอกถูกปกคลุมไปด้วยหมอก!
ผลลัพธ์เช่นนี้ทำให้พวกเขาร้อนใจ กระทั่งใครคนหนึ่งตะโกนบอกเสี่ยเจี้ยนว่า “ศิษย์พี่เสี่ย ด้านนอกเต็มไปด้วยหมอก!”
“ศิษย์พี่เสี่ย เราถูกหลอก!”
“ศิษย์พี่เสี่ย ตอนนี้เราควรทำเช่นไรดี”
เสี่ยเจี้ยนตวาดเสียงเกรี้ยว “จัดการไอ้คนผู้นี้ก่อน!”
ทุกคนคิดว่ามันสมเหตุสมผล ดังนั้นพวกเขาจึงเตรียมที่จะก้าวไปข้างหน้าเพื่อโค่นลู่เฉิน แต่ชายหนุ่มกลับยิ้มแปลก ๆ ออกมา “ความสามารถอย่างพวกเจ้าน่ะหรือ ยังคิดจะทำร้ายข้าได้”
เสี่ยเจี้ยนตะคอกทันที “ไปตายซะ!”
คมกระบี่สีโลหิตพลันพุ่งออกไป ทว่ากำแพงพันชั้นของลู่เฉินหนาแน่นเกินไป การโจมตีของฝ่ายจึงทำลายกำแพงได้เพียงหกสิบชั้นเท่านั้น
“นี่มัน..” ใบหน้าของเสี่ยเจี้ยนเปลี่ยนไปอย่างมาก ส่วนคนที่เหลือต่างก็ตะลึงงัน
บางคนเอ่ยอย่างตะกุกตะกักว่า “การ… การโจมตีของศิษย์พี่เสี่ย ไร้ผลกับเขางั้นหร
