ือ?”
“นี่มัน… เป็นไปได้อย่างไร!”
“เขาเพิ่งถึงขั้นสร้างรากฐานมิใช่หรือ?”
คนเหล่านี้ยากที่จะยอมรับได้ แต่ลู่เฉินกลับมองไปที่เสี่ยเจี้ยนด้วยรอยยิ้ม “มีเคล็ดวิชาอื่นอีกหรือไม่?”
หลังจากที่เสี่ยเจี้ยนถูกยุยง เขาก็เริ่มกลืนโอสถ คิดจะทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้น ทว่าการโจมตีของเขาก็ทลายไปเพียงเจ็ดสิบชั้นเท่านั้น และตัวคนที่เป็นเป้าหมายก็ไม่กระทบถูกแม้แต่น้อย
ผลลัพธ์เช่นนี้ทำให้เสี่ยเจี้ยนได้แต่สาปแช่งอยู่ในใจ ‘ให้ตายเถอะ คนผู้นี้ใช้ความสามารถผีสางอันใดกันแน่?’
“ยังจะเอาอีกหรือไม่?” ลู่เฉินมองด้วยรอยยิ้ม ส่วนเสี่ยเจี้ยนตะคอกลั่น “ข้าไม่เชื่อ!”
เสี่ยเจี้ยนยังคงโจมตีออกไปอย่างบ้าคลั่ง แต่ท้ายที่สุดแล้วเขาก็ทำอะไรไม่ได้ ก่อนจะเป็นลู่เฉินที่เอ่ยว่า “จงสัมผัสความเพลิดเพลินของค่ายกลข้าเสียหน่อยเถิด”
สิ้นเสียงนั้น ด้านนอกพลันมีเสียงอัสนีฟาด ส่วนในห้องก็มีสายฟ้าฟาดผ่าน
บรรดาคนจากสำนักมารราตรีพากันกรีดร้องจ้าละหวั่น ส่วนเสี่ยเจี้ยนก็ตกใจกลัวจนคิดที่จะถอยหนี
ทว่าในระหว่างการหลบหนี เขาก็ถูกโจมตีหลายครั้งเช่นกัน จึงลงเอยด้วยการที่เสี่ยเจี้ยนคำรามลั่นจากอาการบาดเจ็บสาหัส ทว่าก็ยังหนีไปได้ ส่วนคนอื่น ๆ พวกเขาโชคร้ายยิ่งกว่านั้นเสียอีก
เมื่อปิงหลิวหลีและคนอื่น ๆ ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายในสวน พวกเขาต่างก็วิ่งออกมา ก่อนจะเห็นกลุ่มศิษย์สำนักมารราตรีที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส
ภาพตรงหน้านี้ทำให้ปิงหลิวหลีงุนงง “คนพวกนี้
