เจี้ยนกลับซีดเซียวยิ่งนัก ทำให้หนานกงมู่ถามอย่างกระวนกระวายใจว่า “เกิดเหตุใดขึ้น?”
“ล้มเหลวแล้ว!”
“อันใดนะ?” เมื่อได้ยินคำว่าล้มเหลว ในใจหนานกงมู่พลันร้อนรุ่ม ในขณะที่ใบหน้าของเสี่ยเจี้ยนยิ่งย่ำแย่ลง “ศิษย์น้อง ดูท่าแล้วในตอนนี้เราคงไม่สามารถโจมตีเขาได้”
“ก็แค่มีคนเยอะกว่า จะไปกลัวอันใด” หนานกงมู่คิดว่าลู่เฉินรอดชีวิตเพราะมีคนช่วย
ทว่าเสี่ยเจี้ยนกลับส่ายหัว “ไม่ แค่เขาคนเดียวก็น่ากลัวมากแล้ว!”
“คนเดียวเช่นนั้นหรือ?”
เสี่ยเจี้ยนจึงอธิบายต้นสายปลายเหตุทั้งหมด
หนานกงมู่เบิกตากว้างทันทีหลังจากได้ฟังเรื่องราวทั้งหมด “อันใดนะ?! ท่านทำลายการป้องกันของเขาไม่ได้หรือ?”
