บทที่ 157 ถุงมือสุญญะกาฬส่งเสริม หมัดดุดันขึ้นกว่าเดิม
เนื้อหาของจดหมายนั้นเรียบง่ายมาก เพราะมันคือการยั่วยุ!
ผู้ที่เขียนจดหมายฉบับนี้ไม่ใช่ใครอื่นนอกเสียจากผู้อาวุโสใหญ่ของสำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์
ลู่เฉินอ่านจบก็ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์
“อาวุโสใหญ่แห่งสำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์ผู้นี้ …คุยโวได้ไม่เบา”
เมื่อปิงหลิวหลีได้ยินว่าเป็นผู้อาวุโสใหญ่ของสำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์ นางก็หยิบจดหมายมาดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น ไม่นานก็ตวาดออกมาด้วยความโกรธ “คนพวกนี้!”
“อย่าไปยุ่งกับพวกเขาเลย” ลู่เฉินคร้านเกินกว่าที่จะจัดการ แต่ปิงหลิวหลีกังวลใจเล็กน้อย “ผู้อาวุโสใหญ่คนนี้บอกว่าเขาจะมาเอาชีวิตเจ้าเชียวนะ”
“อย่างพวกเขาน่ะหรือ? …ยังอ่อนหัด!” หลังจากที่ลู่เฉินเอ่ยจบ เขาก็ไม่ได้สนใจอีก และหันไปยุ่งเรื่องของตนเองต่อ
ทว่าปิงหลิวหลียังคงกังวลเล็กน้อย เพราะอย่างไรเสียความแข็งแกร่งของเยว่เซียวนั้นอาจกล่าวได้ว่าเป็นตัวตนที่ทรงพลังอย่างมาก!
ดังนั้นปิงหลิวหลีจึงสั่งให้คนปิดประตูจวน ไม่อนุญาตให้ผู้ใดเข้ามาในจวนแห่งนี้
แต่เมื่อยามวิกาลมาถึง คนกลุ่มหนึ่งก็ทะยานเข้ามาในจวน ทำให้ปิงหลิวหลีและคนอื่น ๆ ในจวนตื่นตกใจอย่างมาก และพากันเดินออกมาจากห้องพักของตน
ขณะเดียวกัน ที่ลานบ้าน กลุ่มคนที่มาล้วนเป็นยอดฝีมือจากสำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์!
“เจ้าสำนักปิง ไม่เจอกันเสียนาน” เยว่เซียวแสยะยิ้มเย็นทักทาย
ปิงหลิวหลีจึงเอ่ยตอบอย่างเคร่งขรึม “เจ้ามาจริงเ
