ยเจี้ยนระงับความโกรธแทบไม่ไหว ในขณะที่ลู่เฉินกลับเอ่ยเย้าว่า “ดูเหมือนว่าบทเรียนก่อนหน้านี้จะยังไม่พอ!”
ทันทีที่เสี่ยเจี้ยนนึกไปถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ เขาก็โกรธเกรี้ยวขึ้นมาทันที “ที่เมืองจวนสวรรค์ ก็เป็นฝีมือเจ้างั้นหรือ?”
“เจ้าเป็นคนเข้ามาในค่ายกลของข้าเอง จะโทษข้าได้อย่างไรเล่า?” ลู่เฉินแสร้งยิ้ม
“ครั้งที่แล้วมันก็เป็นแค่ความผิดพลาด!”
“โอ้? เช่นนั้นแล้วในครั้งนี้เล่า?”
“ครานี้ ข้าพาคนมาไม่น้อย” เสี่ยเจี้ยนเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ
ลู่เฉินกลับเผยรอยยิ้มจาง ๆ ออกมา “จุดจบของสำนักฟ้าศักดิ์ศิทธิ์เมื่อครู่นี้ เจ้าก็เห็นแล้วมิใช่หรือ?”
“นั่นเป็นเพราะรอบตัวเจ้ามียอดฝีมือหลายคน แต่ตอนนี้เราแอบเข้ามาอย่างลับ ๆ ยอดฝีมือเหล่านั้นย่อมไม่ทันรู้ตัว” เสี่ยเจี้ยนคิดว่าหากหลีกเลี่ยงยอดฝีมือเหล่านั้นได้ พวกตนก็จะสามารถกำจัดลู่เฉินได้อย่างง่ายดาย
“เจ้าแน่ใจงั้นหรือ ว่าไม่มีพวกเขาแล้ว ข้าจะทำอันใดพวกเจ้าไม่ได้?”
“ไร้สาระ! เราได้เข้าสู่ค่ายกลนี้มาแล้ว และไม่มีผู้ใดอยู่กับเจ้า เจ้าคิดว่าตนเองมีปัญญาต่อต้านพวกข้างั้นหรือ?” เสี่ยเจี้ยนเอ่ยอย่างผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่า
