ยมไปด้วยไฟโทสะ
คนอื่น ๆ เองก็อยากรู้เช่นกัน ทว่าหยวนเทียนไม่สามารถอธิบายได้อย่างชัดเจน จึงได้แต่ทำอะไรไม่ถูก พูดอึกอักออกมาว่า “คำถามนี้ ข้าไม่ทราบจริง ๆ ขอรับ”
เยว่เซียวกัดฟันด้วยความโกรธแค้น “ดูท่าแล้ว… เราคงจะฆ่าเขาได้ที่สนามประลองเท่านั้น!”
“แล้วถ้าหากว่าเขาไม่เข้าร่วมการแข่งขันเล่า?” ทันใดนั้นลวี่ซ่างเพียวก็นึกถึงปัญหาร้ายแรงปัญหาหนึ่งขึ้นมา
ทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของเยว่เซียวก็พลันบิดเบี้ยวจนน่าเกลียด “ต้องหาทางให้เขาเข้าร่วมให้ได้!”
…
ในเวลานี้ มีคนอีกกลุ่มหนึ่งมาเยี่ยมเยียนที่สำนักเก้าสุขสงบ และคนเหล่านี้ระมัดระวังตัวอย่างมาก เห็นได้ชัดว่าไม่ต้องการให้ผู้ใดพบเห็น
ไม่เพียงเท่านั้น คนเหล่านี้ยังพกสมบัติวิญญาณติดตัวมาเพื่อซ่อนลมปราณของพวกเขา ทำให้ตอนที่พวกเขาแอบเข้ามาในจวนแห่งนี้ ย่อมไม่มีผู้ใดพบเห็น
อีกทั้งคนเหล่านี้ยังได้พบห้องที่ลู่เฉินอยู่ หลังจากบุกเข้าไปในห้องแล้วก็ปิดประตูลง หยิบธงออกมา แล้วโบกธงผืนนั้น
แสงสีม่วงของธงนี้สั่นไหวอยู่ภายในห้อง
ทว่าผู้ใดจะรู้ว่าในห้องนี้ กลับมีคนนั่งอยู่ที่นั่นและมองพวกเขาด้วยรอยยิ้ม “มาจากสำนักมารราตรีใช่หรือไม่?”
คนเหล่านี้ต่างปิดซ่อนใบหน้า แต่เมื่อพวกเขาได้ยินคำพูดของลู่เฉิน สีหน้าของพวกเขาพลันเปลี่ยนไป กระทั่งมีคนหนึ่งเดินออกมาจากด้านหลังและถอดผ้าคลุมหน้าออก
คนผู้นี้ก็คือเสี่ยเจี้ยนนั่นเอง
“เราพบกันอีกครั้งแล้ว!” เห็นได้ชัดว่าเสี่
