บทที่ 156 หลังรู้ความจริง ‘หนานกงมู่’ โมโหเป็นฟืนเป็นไฟ!
หลังจากที่ปิงหลิวหลีพาทุกคนไปที่เมือเต๋าเมฆาซึ่งพลุกพล่านไปด้วยผู้คน นางก็กล่าวว่า “ที่เมืองแห่งนี้ เรามีจวนส่วนตัวแห่งหนึ่ง และตอนนี้เราก็กำลังจะไปที่นั่น”
“โอ้? สำนักเก้าสุขสงบมีจวนส่วนตัวที่นี่ด้วยหรือ?” ลู่เฉินรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
ปิงหลิวหลีถอนหายใจ “สำนักเก้าสุขสงบเคยเป็นสำนักที่ยิ่งใหญ่ แต่หลังจากที่อ่อนกำลังลง พวกเราก็จำต้องขายทรัพย์สินจำนวนมหาศาล และเลือกเก็บไว้บางส่วน จุดประสงค์ก็เพื่อโอกาสพลิกฟื้นในอนาคต”
หลังจากที่ลู่เฉินเข้าใจแล้ว เขาก็ให้ปิงหลิวหลีนำทางไป
ทว่าหลังจากมาถึงนอกจวน ปิงหลิวหลีก็ต้องตกใจกับฉากตรงหน้า
รอยเลือดฉาบทั่วประตูจวน และบนผนังด้านข้างยังมีข้อความสีโลหิตจำนวนนับไม่ถ้วนเขียนไว้ว่า ‘ตาย ตาย…’
ไม่เพียงเท่านี้ นอกจวนยังมีกองขยะและข้าวของระเกะระกะที่ทำให้ที่นี่ดูเหมือน ‘กองขยะ’ ยิ่งนัก
ปิงหลิวหลีโกรธจัด นางรีบทะยานไปหน้าประตู แล้วเคาะเรียก
ศิษย์ที่มองดูผ่านรอยแตกของประตู เมื่อเห็นว่าเป็นปิงหลิวหลีก็รีบเปิดประตูด้วยความตกใจ แล้วพูดด้วยความเคารพว่า “ท่านเจ้าสำนัก!”
“นี่มัน… เกิดเหตุใดขึ้น?” ปิงหลิวหลีเอ่ยอย่างกังวลใจ
ทันใดนั้น ศิษย์หลายคนที่เฝ้าอยู่ก็พลันบ่นระบายสิ่งที่พวกเขาพบเจอออกมา
แท้จริงแล้วมีคนจงใจสร้างปัญหา! ผู้ก่อกวนทั้งเขียนจดหมายเลือด ทั้งโยนสิ่งของสกปรกเข้ามาตั้งแต่เมื่อสองสามคืนที่ผ่านมา
