หลังจากฟังจบ ปิงหลิวหลีพลันตวาดอย่างโกรธเกรี้ยวทันที “รู้หรือไม่ว่าเป็นผู้ใดทำ?!”
“สำ… สำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์!” ศิษย์คนหนึ่งเอ่ยตะกุกตะกัก ขณะที่ปิงหลิวหลีตวาดออกมาอีกครั้ง “สำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์งั้นหรือ!”
หนานเหยาเองก็ทนมองไม่ได้อีกต่อไป “สำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์ น่ารังเกียจยิ่งนัก!”
โจวอวี๋หันไปมองลู่เฉิน ที่กำลังมองไปรอบ ๆ อย่างเย็นชา จากนั้นก็กล่าวว่า “ให้คนมาทำความสะอาดเสียหน่อยเถอะ”
ปิงหลิวหลีไม่มีทางเลือกอื่น นางจึงสั่งให้คนข้างในออกมาทำความสะอาดทันที
ลู่เฉินพาโจวอวี๋เข้าไปในจวน เขามองไปรอบ ๆ บริเวณ หลังพบว่าค่ายกลที่นี่อ่อนแออย่างมาก “ค่ายกลในที่แห่งนี้อ่อนแอเกินไป”
ปิงหลิวหลีทำได้เพียงพูดอย่างไร้หนทาง “ค่ายกลนี้ถูกสร้างขึ้นเมื่อหลายปีก่อน กาลเวลาที่เลยผ่าน มันย่อมอ่อนกำลังลงไม่น้อย”
“ข้าจะปรับปรุงสถานที่แห่งนี้เอง พวกเจ้าจงไปพักผ่อนให้เต็มที่เสียเถิด” หลังจากที่ลู่เฉินกล่าวจบ เขาก็ให้ทุกคนแยกไปพักผ่อน ในขณะที่ตนเองเดินไปรอบ ๆ จวนเพียงลำพัง
……
ภายในจวนของเมืองเต๋าเมฆา บรรดาผู้เฒ่าจากสำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์กำลังรวมตัวกันในห้องโถง
ศิษย์คนหนึ่งรายงานสถานการณ์ของสำนักเก้าสุขสงบให้ฟัง
เมื่อทุกคนรู้ว่าลู่เฉินพาคนมาเพียงไม่กี่คน เยว่เซียวก็สงสัยขึ้นมา “ดูเหมือนว่าสำนักเก้าสุขสงบจะฝากความหวังไว้ที่คนไม่กี่คนแล้ว”
ลวี่ซ่างเพียวที่ได้ยินดังนั้นพลันเอ่ยอย่างอดรนทนไม่ไหว “ผู้อาวุโสเยว่ ในเมื่อพ
