างไรต่อไป?”
“หลังจากพบศาสตราวุธวิถีมารแล้วก็จงจับกุมเขา ข้าจะฆ่าเขาด้วยมือของข้าเอง!” หนานกงมู่ที่โกรธเกรี้ยวจนหน้าแดงหูแดงคำรามลั่น ส่วนเสี่ยเจี้ยนเมื่อรับคำแล้ว ภาพในกระจกก็พลันหายไป
หนานกงมู่กัดฟันด้วยความโกรธ “ลู่เฉิน! เป็นเจ้าเองงั้นหรือ!”
เมื่อคิดถึงก่อนหน้านี้ที่ตนเองเกือบต้องสิ้นชีพ มันก็ทำให้นางโกรธแค้นยิ่งกว่าเดิม!
……
ทางด้านลู่เฉิน เขาไม่รู้แม้แต่น้อยว่าเถียนอวิ๋นเมิ่งได้เปลี่ยนร่างของหญิงสาวผู้นั้นไปแล้ว เขายังคงมุ่งความสนใจไปที่ค่ายกลตรงหน้า ซึ่งหลังจากที่ปิงหลิวหลีให้คนมาทำความสะอาดด้านนอกจนเรียบร้อย นางก็เข้ามาหาลู่เฉิน
“มีจดหมายถึงเจ้า!”
“จดหมายถึงข้า?” ลู่เฉินสงสัย
ปิงหลิวหลีหยิบจดหมายออกมาแล้วกล่าวว่า “มีคนนำมาส่งที่หน้าประตูเมื่อครู่นี้ แต่ผู้ส่งนั้นส่งเสร็จแล้วก็จากไปทันที”
ลู่เฉินจึงรับจดหมายมาด้วยความฉงน
