บทที่ 153 เพียงหนึ่งประโยค ก็ทำให้ชายชราผู้หลอมอาวุธตกตะลึงได้
“พูดมาเถิด ที่ใดมีสมบัติวิญญาณธาตุเพลิงที่แข็งแกร่งบ้าง” ลู่เฉินถามขณะจ้องไปยังปิงหลิวหลี
ปิงหลิวหลีครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยว่า “ถ้าหากพูดถึงสมบัติวิญญาณธาตุเพลิง ข้าคิดออกเพียงสถานที่เดียว แต่ชายชราที่อยู่ที่นั่น…”
“ชายชรา?”
“นักค้าเพลิง นามว่าฮั่วถูฝู เป็นยอดฝีมือหลอมศาสตราวุธ ทั้งชีวิตหลอมสมบัติล้ำค่าไว้มากมาย แต่สมบัติวิญญาณของเขานั้นไม่ขาย ดังนั้นทุก ๆ สำนักที่ไปหาสมบัติวิญญาณที่นั่นจึงไม่สำเร็จ และต่างก็กลับมามือเปล่า” ปิงหลิวหลีอธิบาย
“นักค้าเพลิง?”
“ใช่ เล่าลือกันว่าเป็นศิษย์ของฮั่วหมอเทียน!”
เมื่อได้ยินชื่อฮั่วหมอเทียน ลู่เฉินจึงเผยรอยยิ้มออกมา “ศิษย์ยอดฝีมือหลอมอาวุธ ฮั่วหมอเทียน?”
“ใช่ คือเขา!”
ลู่เฉินยิ้ม เพราะฮั่วหมอเทียนนั้นเป็นศิษย์ของตน ต่อมาเมื่อกลายเป็นเซียนก็ติดตามตนไป จนกระทั่งตอนนี้เป็นเช่นไรบ้าง ลู่เฉินก็ไม่อาจรู้ได้
และตอนนี้เมื่อมีข่าวคราวของอีกฝ่าย…
ทันทีที่ได้สติกลับมา ลู่เฉินจึงกล่าวต่อไปว่า “ศิษย์ฮั่วหมอเทียนผู้นี้อยู่ที่ใด?”
“จากที่นี่ไป คาดว่าใช้เวลาประมาณหนึ่งวัน”
“เช่นนั้นสถานที่ที่ฮั่วถูฝูอยู่นั้น ห่างจากลานเต๋าเมฆาไกลแค่ไหน?”
“ระยะทางประมาณครึ่งวัน”
“เช่นนั้นยังมีเวลาพอ” ลู่เฉินพยักหน้า ก่อนจะให้ปิงหลิวหลีนำทางไปตามหาฮั่วถูฝูผู้นั้น
เมื่อปิงหลิวหลีได้ยินว่าลู่เฉินต้องการจะไปหาฮั่
