ข้าดูเสียหน่อย”
“สิ่งนี้ คนนอกไม่สามารถสัมผัสได้”
“เพราะเหตุใด?”
“เพราะพวกเขาจะถูกมันเผาไหม้จนตาย นอกเสียจากได้รับการยอมรับจากมัน และผู้ที่ได้รับการยอมรับก็มักจะเป็นผู้สืบทอดรุ่นถัดไป” ฮั่วถูฝูอธิบายด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม
ทว่าลู่เฉินเพียงยิ้มกว้าง “วางใจเถิด มันจำข้าได้”
“น่าตลกนัก มันจะจำเจ้าได้เช่นไร?” ฮั่วถูฝูไม่เชื่อ
ลู่เฉินแสยะยิ้ม “ขอเพียงเจ้าปล่อยมือก็จะรู้แล้ว”
ฮั่วถูฝูทั้งเชื่อและไม่เชื่อ แต่เขาอดไม่ได้ที่จะคลายมือออก และจู่ ๆ แผ่นป้ายหลอมเพลิงก็พลันลอยไปอยู่บนฝ่ามือของลู่เฉิน!
ฮั่วถูฝูเบิกตากว้างอ้าปากค้างทันทีที่เห็น “เป็นไปไม่ได้ แผ่นป้ายหลอมเพลิงนี้ มีเพียงเจ้าของคนก่อนหน้าและผู้สืบทอดที่เหมาะสมเท่านั้นจึงจะสามารถใช้ได้!”
“มันมีจิตวิญญาณของมัน และจิตวิญญาณนี้จำข้าได้” ลู่เฉินยิ้มอย่างมีเลศนัย
“เป็นไปไม่ได้!”
“อย่าร้อนใจไป ข้าขอคุยกับดวงจิตภายในนี้เสียก่อน”
“อันใดนะ?!” ฮั่วถูฝูถึงกับประหลาดใจ
