บทที่ 151 กำจัดอิทธิพลทั้งหมดของสำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์!
เมื่อเยว่เซียวและคนอื่น ๆ ได้ฟังถึงตรงนี้แล้วต่างก็พากันเห็นด้วย
ซือตู๋เทียนจึงกลับไปเตรียมตัว ส่วนคนของสำนักพฤกษาสวรรค์ก็แยกออกไปรักษาบาดแผล และสือเซียวที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสก็ถูกพากลับไปรักษาตัวที่ตระกูลสือ
แต่ขณะที่กำลังนำสือเซียวออกไปจากตำหนัก เขากลับถูกส่งไปยังถ้ำของสำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์
ภายในถ้ำนี้ สือเซียวยังคงพอมีสติอยู่บ้าง เขาจึงกล่าวออกมาอย่างอ่อนแรง “นี่… ที่นี่คือที่ใด?”
“วันนี้เกิดเหตุอันใดขึ้น” หญิงสาวผู้หนึ่งซึ่งยืนอยู่ด้านข้างของสือเซียวถามขึ้นมาทันที
สือเซียวจึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น และเห็นหญิงสาวริมฝีปากแดงสดนางหนึ่ง แววตายังคงมีน้ำตาเอ่อคลอ ดูแล้วยังอายุน้อยมากนัก
เมื่อเห็นนาง สือเซียวจึงรู้สึกตกใจขึ้นมา “ศิษย์พี่หญิงหนานกง?”
“ว่ามาเถิด” หญิงสาวยิ้มพลางมองมายังสือเซียว สือเซียวจึงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมด และสุดท้ายยังกล่าวด้วยน้ำเสียงโกรธแค้น “ถ้าหากว่าท่านอาจารย์ไม่ได้ใช้ม่านป้องกันล่วงหน้าแก่ข้า คาดว่าตอนนี้แม้แต่ซาก ข้าก็คงไม่เหลือ!”
หญิงสาวฉายแววตาเย็นชาขึ้นมาทันที “หมายความว่า เจ้าถูกลู่เฉิน บุตรศักดิ์สิทธิ์ของสำนักเก้าสุขสงบจัดการเสียหมอบราบคาบแก้ว?”
“ใช่!”
“เช่นนั้นเจ้าอยากแก้แค้นหรือไม่?” หญิงสาวยิ้ม ทำให้สือเซียวที่ในใจถูกโทสะครอบงำรีบกล่าวอย่างร้อนใจว่า “อยากแน่นอน แต่ตอนนี้ข้า…”
“ข้าสามารถรักษาบาดแผลใ
