เป็นหมาป่ายมโลกเก้าหางที่ยิ้มพลางกล่าวว่า “ข้าช่วยเจ้า ‘เลี้ยง’ เขาอย่างดี”
ลู่เฉินพยักหน้า “เจ้า ‘เลี้ยง’ เขาได้ไม่เลวเลย”
ขณะนั้นเอง หนานเหยาที่เอาแต่จ้องไปยังหมาป่ายมโลกเก้าหางพลันกล่าวออกมาอย่างตื่นเต้นว่า “หรือว่า… เจ้าก็คือหมาป่ายมโลกเก้าหางที่เขาเล่าลือกัน?”
“ใช่!” หมาป่ายมโลกเก้าหางที่ยืนอยู่กล่าวด้วยความมั่นใจ
หนานเหยาอุทานออกมาทันที “ข้าได้ยินมาว่าเจ้าเป็นสัตว์เลี้ยงอันดับหนึ่งของจอมมารลู่!”
“ใช่แล้ว!” หมาป่ายมโลกเก้าหางตอบรับอย่างพึงพอใจ ทว่าหนานเหยากลับครุ่นคิดพลางมองไปยังลู่เฉิน “อาจารย์ ท่านมีนามว่าลู่เฉิน จอมมารผู้นั้นก็มีนามว่าลู่เฉิน พวกท่านคงไม่ได้มีความสัมพันธ์กันใช่หรือไม่?”
คำพูดดังกล่าวทำให้เจี่ยลัวและคนอื่น ๆ ต่างมองหน้ากัน เห็นได้ชัดว่าทุกคนต่างรู้สึกสงสัยเป็นอย่างมากเกี่ยวกับตัวตนของลู่เฉิน
แต่ลู่เฉินกลับเอ่ยแบบปัด ๆ ไปว่า “พวกเจ้าก็คาดเดากันไปเรื่อย”
หนานเหยาคิดว่าลู่เฉินจะยอมรับ แต่คำพูดของชายหนุ่มกลับทำให้นางคลายความกังวล “ก็จริง หากท่านคือจอมมารลู่ เช่นนั้นโลกใบนี้คงจะต้องพลิกฟ้าคว่ำดินเสียแล้ว!”
หมาป่ายมโลกเก้าหางอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ลู่เฉินกลับมองไปยังมัน “ส่วนเจ้า อยู่ที่นี่ต่อไปอีกเสียหน่อย”
“ข้าก็อยากออกไปนะ….” หมาป่ายมโลกเก้าหางพูดด้วยความหวัง
ลู่เฉินส่ายหัว “อาการบาดเจ็บของเจ้ายังไม่หายดีนัก จำเป็นต้องฟื้นฟูต่อไป”
หมาป่ายมโลกเก้าหางพลันกังวลใ
