จ แต่ลู่เฉินกลับก้าวขึ้นไปด้านหน้าแล้วเอ่ยว่า “ขืนนำเจ้าออกไป มันจะง่ายต่อการเปิดเผยตัวตนของข้า”
หมาป่ายมโลกเก้าหางตกตะลึง ก่อนที่มันจะขานรับว่า “ขอรับ”
ลู่เฉินพยักหน้าแล้วจึงเดินนำโจวอวี๋ออกไป
โจวอวี๋ราวกับนกที่ถูกปล่อยให้โบยบินออกมา เขาตะโกนออกมาอย่างพึงพอใจขณะติดตามไปไม่ห่าง
ส่วนหมาป่ายมโลกเก้าหางก็ได้มาส่งพวกเขาออกไป
ระหว่างเดินทางกลับ หนานเหยาถามขึ้นมาด้วยความสงสัย “อาจารย์ เหตุใดท่านจึงรู้จักหมาป่ายมโลกเก้าหางตนนี้!”
“สำคัญหรือ?”
“แน่นอน หมาป่ายมโลกเก้าหางตนนี้เป็นสัตว์เลี้ยงอันดับหนึ่งของจอมมารลู่ ดังนั้นการที่ท่านรู้จักมันจึงเป็นเรื่องที่ทำให้ข้าสงสัยไม่น้อย”
ลู่เฉินจึงเพียงแค่ยิ้มและกล่าวเปรย ๆ ว่า “สักวันหนึ่ง… พวกเจ้าก็จะรู้เอง”
“รู้อันใด?”
ทว่าลู่เฉินไม่ได้อธิบายอะไรมากนัก เพียงเดินนำพวกเขากลับไปยังสำนักเก้าสุขสงบในวันรุ่งขึ้น
ช่วงนี้ปิงหลิวหลีรับรู้ถึงปัญหาที่เกิดขึ้นกับสำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์มาไม่น้อย ดังนั้นเมื่อเห็นลู่เฉินและคนอื่น ๆ กลับมา นางจึงถอนหายใจคลายกังวลทันที “เจ้านี่นะ… น่ากลัวเกินไปแล้ว”
“น่ากลัว?” ลู่เฉินไม่รู้ว่าคำพูดนี้หมายความว่าเช่นไร
“เหมืองวิญญาณทั้งห้าของสำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์ และกองกำลังของพวกเขาที่อยู่ทั่วทุกพื้นที่ ต่างถูกเจ้ากำจัดไปเสียหมดสิ้น เช่นนี้เจ้าคิดว่าน่ากลัวหรือไม่?!”
“นี่คือสิ่งที่พวกเขาทำตัวเองต่างหาก!” ลู่เฉินยิ้มอย่างมั่นใจ
ไป๋อู่จิน
