บทที่ 150 แสร้งทำเป็นฉลาด!
สิ้นเสียงนั้น รอบกายของลวี่ซ่างเพียวก็เต็มไปด้วยสายลมและม่านหมอก
ก่อนที่ปราณกระบี่สีเพลิงจะทะยานออกมาจากความว่างเปล่าเป็นสาย ๆ
ผู้ฝึกตนที่ต่ำกว่าขั้นก่อกำเนิดถูกเสียบจนทะลุ ส่วนสือเซียว… หากไม่ได้รับการปกป้องจากซือตู๋เทียน เขาคงกลายเป็นซากศพเย็นเยียบไปแล้ว
“ไอ้สารเลว!” เมื่อเห็นคนของตนล้มลง ลวี่ซ่างเพียวก็มีสีหน้าเขียวคล้ำด้วยความโกรธ
ลู่เฉินฉีกยิ้มในความมืด “หากไม่ใช่เพราะวัตถุดิบและเวลาที่จำกัด เกรงว่าค่ายกลนี้คงจะสังหารพวกเจ้าพร้อมกันหมดแล้ว”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ผู้ฝึกตนขั้นก่อกำเนิดเหล่านั้นก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
อย่างน้อยตอนนี้พวกเขาก็คิดว่าตนเองปลอดภัย
ด้วยเหตุนี้ ลวี่ซ่างเพียวจึงตะคอกใส่ว่า “เจ้ามีฝีมือแค่นี้หรือ?!”
“อย่ารีบร้อน กักพวกเจ้าไว้อีกหน่อย แล้วเดี๋ยวเราจะได้รู้กัน” ลู่เฉินยิ้ม แล้วเสียงของเขาก็พลันหายไป
ทุกคนสงสัยว่าลู่เฉินหายไปไหน
ลวี่ซ่างเพียวตะโกนขึ้นมาว่า “ออกมานะ!”
แต่ลู่เฉินดูเหมือนจะหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยอย่างไรอย่างนั้น
“สมควรตายนัก!” ลวี่ซ่างเพียวโกรธจัด ขณะที่หยวนเทียนขมวดคิ้วอยู่ตรงนั้น “เขาคงไม่หนีไปแล้วหรอกกระมัง?”
ผู้อาวุโสจื่อก็เห็นด้วยเช่นกัน “ดูเหมือนว่าเขาจะหนีไปแล้ว”
คำกล่าวนี้ทำให้ลวี่ซ่างเพียวไม่ยินดีนัก ทว่าก็เป็นซือตู๋เทียนที่พูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “หากทุกท่านเชื่อใจข้า ก็ให้ข้ายืมพลังของพวกท่าน!”
“ให้ยืมหรือ?” ท
