บทที่ 148 บีบให้คนเหล่านี้นั่งรอกระต่ายอยู่ใต้ต้นไม้!
ผู้อาวุโสของสำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์คิดว่าข้อเสนอนี้น่าสนใจไม่น้อย ทว่าพวกเขาก็ยังคงมองไปทางเยว่เซียวเพื่อรอการตัดสินใจ
หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เยว่เซียวก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เช่นนั้นก็มอบให้สำนักพฤกษาสวรรค์ของเจ้าจัดการ!”
“ดี!” ลวี่ซ่างเพียวรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง เขารีบพาผู้คนของสำนักพฤกษาสวรรค์ออกไป โดยมีหยวนเทียนเป็นคนนำทาง
…
ครึ่งชั่วยามต่อมา คนเหล่านี้ก็มาถึงเหมืองวิญญาณที่เกิดเรื่อง
แต่เมื่อมาถึง พวกเขากลับพบว่าเหมืองแห่งนี้ถูกปกคลุมไปด้วยม่านหมอก!
“นี่… นี่มันเกิดอันใดขึ้นกัน?” ลวี่ซ่างเพียวงงงวย ส่วนหยวนเทียนก็ยิ่งไม่เข้าใจ “ก่อนที่ข้าจะจากไป ที่นี่ยังไม่มีม่านหมอกพวกนี้ หรือว่าจะเป็น… ค่ายกล?”
เมื่อได้ยินคำว่า ‘ค่ายกล’ ผู้อาวุโสจื่อก็พลันขมวดคิ้วแน่น เขามองไปที่ลวี่ซ่างเพียวแล้วเอ่ยว่า “ท่านอาจารย์ ชายผู้นี้เป็นยอดฝีมือด้านค่ายกล ดังนั้นข้าคิดว่าพวกเราไม่ควรบุกเข้าไป!”
“เช่นนั้นก็ลองส่งคนเข้าไปดู” เห็นได้ชัดว่าลวี่ซ่างเพียวไม่กล้าประมาท เขาจึงหันไปสั่งกับผู้อาวุโสจื่อ
แน่นอนว่าผู้อาวุโสจื่อส่งเสียงตอบรับ ก่อนที่เขาจะให้ผู้ฝึกตนในขั้นหลอมแก่นแท้สองสามคนเข้าไปภายใน
แต่หลังจากที่คนเหล่านี้เข้าไป เสียงกรีดร้องก็พลันดังตามออกมา หลังจากนั้นก็ไร้ซึ่งเสียงใดอีก
ลวี่ซ่างเพียวและคนอื่น ๆ ต่างเผยสีหน้าที่ดูไม่ได้ออกมาทันที
