บทที่ 147 ซากสวรรค์เจ็ดดาว ตกใจจนขวัญกระเจิงทันที!
สิ้นเสียงของผู้ฝึกตนขั้นก่อกำเนิดผู้นั้น หลี่ว์ซือก็เริ่มลงมือแล้ว!
เขาปล่อยหมัดออกไปทันที
และสำหรับคนที่ไม่ทันระวังตัว ร่างทั้งร่างก็พลันถูกชกจนกระเด็นไปไกล
สิ่งที่เกิดขึ้นทำให้ทุกคนต่างตกตะลึง โดยเฉพาะสีหน้าของผู้ฝึกตนขั้นก่อกำเนิดคนนั้นที่กลายเป็นดูไม่ได้ แต่หลังจากลุกขึ้น เขาก็รีบเพิ่มความแข็งแกร่งให้กับม่านปราณ ก่อนจะเอ่ยด้วยความโกรธเคืองว่า “หากมีความสามารถก็เข้ามาอีก!”
หลี่ว์ซือจึงชกออกไปอีกครั้ง
แต่คราวนี้ร่างของผู้ฝึกตนขั้นก่อกำเนิดคนนั้นไม่ได้ถูกชกจนกระเด็นไปไกล ทว่าเพียงถอยกรูดออกไปสองสามก้าวเท่านั้น
แต่นี่ก็มากพอแล้วที่จะทำให้คนผู้นั้นตกใจ “เหตุใดคนคนนี้จึงมีพลังมหาศาลนัก?”
“ผู้อาวุโสหยวน ท่านไม่เป็นอันใดนะ?” บางคนเริ่มกังวลขึ้นมา และบางคนถึงกับวิ่งไปอยู่หลังของผู้ฝึกตนขั้นก่อกำเนิดคนนั้นด้วยความตกใจ
ทว่าผู้อาวุโสหยวนก็เพียงตอบอย่างเย็นชาว่า “หยวนเทียนผู้นี้ไม่ได้อ่อนแอถึงขนาดนั้น!”
หลังจากที่หยวนเทียนกล่าวจบ เขาก็เดินไปข้างหน้าสองสามก้าว สายตาจ้องเขม็งไปที่หลี่ว์ซือ “ข้าน้อยหยวนเทียนจากสำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์ ไม่ทราบว่าท่านผู้นี้มีชื่อเสียงเรียงนามว่าอันใด และมาจากที่ใดกัน?”
เห็นได้ชัดว่าหยวนเทียนผู้นี้ไม่คิดว่าหลี่ว์ซือเป็นคนของสำนักเก้าสุขสงบ
ส่วนหลี่ว์ซือก็ไม่ได้ปิดบังอันใด เขาเพียงพูดอย่างเย็นชาว่า “สำนักไร้สุญญะ หลี่
