ยในสำนักเก้าสุขสงบหรือไม่?!”
ผู้อาวุโสคนอื่น ๆ พากันพยักหน้า
แต่ลวี่ซ่างเพียวไม่เชื่อ “ถ้าเขายังอยู่จริง จะปล่อยให้สำนักเก้าสุขสงบตกอับเช่นนี้หรือ?”
ปัญหาข้อนี้ทุกคนก็เคยคิด แต่ไม่มีใครกล้าลอง ดังนั้นนับประสาอันใดกับการบุกโจมตีสำนักเก้าสุขสงบให้ราบคาบ
ทว่าจู่ ๆ เยว่เซียวก็พลันเอ่ยปากพูดประโยคหนึ่ง “เช่นนั้นก็ลองดูสักครา!”
ลองดู?
ผู้อาวุโสของสำนักพฤกษาสวรรค์ไม่พอใจเล็กน้อย
แต่พวกเขาทำอันใดไม่ได้… ก็ผู้ใดปล่อยให้พวกเขาจำต้องพึ่งพิงอำนาจผู้อื่นล่ะ?
และในขณะนี้เอง หยวนเทียนพลันวิ่งเข้ามาทันที เขาหอบหายใจ ปากก็กล่าวอย่างรีบร้อนว่า “ยะ… แย่แล้ว!”
ทุกคนสงสัยว่าเหตุใดหยวนเทียนจึงกลับมาและมีท่าทีร้อนใจเช่นนี้
“หยวนเทียน เจ้าไม่ใช่ว่ามีหน้าที่เฝ้าเหมืองวิญญาณหรือ?”
“ที่… เหมือง… เหมืองวิญญาณ เกิดเรื่องแล้ว!” หยวนเทียนรีบร้อนกล่าว ทำให้ผู้อาวุโสทุกคนมองหน้ากันไปมา ก่อนจะเป็นเยว่เซียวที่จ้องมองมาพร้อมเอ่ยว่า “บอกมา เกิดอันใดขึ้น!”
หลังจากที่หยวนเทียนเล่าเรื่องราวเสร็จสิ้น ตำหนักแห่งนี้ก็ระเบิดทันที และทุกคนต่างก็ตกตะลึง
“อันใดนะ สำนักไร้สุญญะ?”
หยวนเทียนตอบรับแล้วกล่าวเสริมทันทีว่า “ใช่ เป็นสำนักไร้สุญญะ และยังมีซากสวรรค์เจ็ดดาวอยู่ด้วย!”
ซากสวรรค์เจ็ดดาว…
ทุกคนพลันตกใจ
แต่ลวี่ซ่างเพียวกลับเห็นว่าโอกาสมาถึงแล้ว จึงลุกขึ้นทันทีแล้วประกาศกร้าวออกมาว่า “ข้าสามารถพายอดฝีมือขั้นก่อกำเนิดจากสำนักพฤก
