ู่เฉินต้องการพูดอะไร
ก่อนเป็นชายผู้ที่เอ่ยท้าทายที่จ้องเขม็งขณะกล่าวก่อนใครเพื่อน “ข้าจะดูว่าเจ้าต้องการแจ้งเรื่องใด!”
“ข้า ไม่ได้ขอให้ผู้ใดมาที่นี่ ดังนั้นถ้าหากไม่อยากอยู่ที่สำนักเก้าสุขสงบแห่งนี้ ก็สามารถออกไปตอนนี้ได้เลย แต่ถ้าหากอยากอยู่ ก็อย่าพูดจาไร้สาระ มิเช่นนั้น… ต่อให้ไม่ออก พวกข้าก็จะเป็นคนขับไล่เอง!” ลู่เฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา
คำพูดดังกล่าวทำให้ชายที่พูดท้าทายเผยยิ้มออกมา “น่าขันยิ่งนัก เหตุที่พวกเราเข้าร่วมสำนักเก้าสุขสงบเป็นเพราะให้เกียรติเจ้า!”
ฝูงชนที่ก่อความวุ่นวายก็พากันตะโกนโห่ร้องขึ้นมา
ลู่เฉินยิ้ม “หลี่ว์ซือ!”
หลี่ว์ซือที่อยู่บนหอสูงกระโดดลงมาอย่างรวดเร็ว เขาไม่พูดอะไรสักคำ เร่งปล่อยหมัดไปยังชายผู้กล่าวท้าทายผู้นั้น ส่งผลให้อีกฝ่ายล้มลงกับพื้นเลือดกลบปาก
คนอื่น ๆ ที่เห็นต่างก็พากันตกใจ ทำให้บริเวณนั้นเกิดความเงียบขึ้นมา
ปิงหลิวหลีและผู้เฒ่าอ้วน รวมถึงฉินหลินต่างก็ตกตะลึง
ลู่เฉินตระหนักได้ว่าคนของสำนักเก้าสุขสงบให้ความสำคัญกับคนนอกพวกนี้มากเกินไป ดังนั้นพวกเขาจึงไม่กล้าลงมือหนัก
แต่ลู่เฉินไม่เห็นด้วย เขาคิดว่ามันควรจำเป็นต้องกำหนดระเบียบอย่างเข้มงวด เพื่อทำให้ทุกคนรู้ว่าสำนักเก้าสุขสงบแห่งนี้ ไม่ใช่เพียงแค่อยากมาก็มาได้ หรือเป็นสถานที่ที่จะสร้างความวุ่นวายได้ง่าย ๆ
ดังนั้นวันนี้ ลู่เฉินจึงต้องการสร้างจุดยืนให้แก่สำนักเก้าสุขสงบ!
“หากผู้ใดยังมีความคิดเห็นต่าง
