บทที่ 143 สำนักที่วุ่นวาย
เมื่อเห็นลู่เฉิน ฉินหลินก็เผยรอยยิ้มออกมา “ในที่สุดเจ้าก็กลับมา!”
“ว่าอย่างไร? คิดถึงข้าหรือ?”
“ไม่ใช่ข้า แต่เป็นท่านปู่ลู่ของเจ้า วัน ๆ เขาเอาแต่นั่งคิดถึงหลานผู้นี้!” ฉินหลินถอนหายใจ
เมื่อพูดถึงท่านปู่ลู่ ปิงหลิวหลีที่อยู่ด้านหลังจึงเอ่ยออกมา “เกรงว่าเจ้าจะยังไม่รู้ ว่าท่านปู่ของเจ้าป่วย”
“ป่วย?”
“ใช่ เมื่อไม่กี่เดือนก่อน ไม่รู้ว่าท่านเป็นอะไร จู่ ๆ ก็ป่วยหนัก และหมดสติไป แต่บางครั้งปากก็พูดชื่อของเจ้าออกมา คิดว่าร่างกายน่าจะไม่ไหวแล้ว แต่เพราะยังไม่พบเจ้า ดังนั้นเขาจึงไม่ยอมจากไป” ปิงหลิวหลีค่อย ๆ อธิบาย
ลู่เฉินขมวดคิ้ว “เช่นนั้น… ข้าจะไปดูเสียก่อน”
ฉินหลินเดินนำทางพลางกล่าวปลอบลู่เฉิน “ท่านปู่ของเจ้า นับว่าอายุมากแล้ว ดังนั้น…”
“อายุของเขา อย่างน้อยก็ยังอยู่ได้อีกร้อยปี!”
“ท่านบ่มเพาะเพียงแค่ขั้นกลั่นลมปราณ จะสามารถอยู่ได้ถึงร้อยปีเลยหรือ?” ฉินหลินสงสัย
ลู่เฉินจึงอธิบายว่า “แท้จริงแล้วท่านปู่ถึงขั้นสร้างรากฐาน แต่ไม่รู้เพราะสาเหตุใด ขั้นพลังจึงดูเหมือนอยู่เพียงขั้นกลั่นลมปราณ”
ฉินหลินที่ได้ยินก็พลันประหลาดใจ “แต่ข้าคอยดูอาการให้ท่านทุกวัน เหตุใดข้าจึงไม่รู้กัน?”
“เพราะท่านปู่ข้าปิดบังอย่างดี” ลู่เฉินตอบ
แต่ฉินหลินยังคงสงสัย “เช่นนั้นเจ้ารู้ได้อย่างไร?”
เป็นธรรมดาที่ลู่เฉินจะสัมผัสได้ เพียงแค่ก่อนหน้านี้ท่านปู่ลู่สุขภาพแข็งแรง เขาจึงไม่ได้สนใจมากนัก ทว่
