ิงหลิวหลีมองเม็ดยากองโต ในใจรู้สึกลนลาน
ทว่าลู่เฉินกลับยิ้มอย่างมั่นใจ “ข้าจะช่วยเจ้าดูดซับเอง ไม่ต้องกังวลไป”
จิ่วโหยวที่อยู่ตรงนั้นก็ช่วยพูดเร่งรัดขึ้นมาเช่นกัน “กินเถิด”
“ท่านบรรพชน เหตุใด… ไม่ว่าเขาพูดอันใด ท่านก็เชื่อไปเสียหมด!”
ทว่ากลับไม่มีผู้ใดให้คำอธิบายแก่ปิงหลิวหลี นางจึงเพียงครุ่นคิดกับตัวเอง ก่อนที่จะเอ่ยว่า “ทีละเม็ดแล้วกัน”
“เอาที่เจ้าสะดวก”
เมื่อปิงหลิวหลีกินยาเม็ดแรกเข้าไป ความหนาวเย็นพลันเข้าสู่ภายในร่าง จากนั้นพลังอันแข็งแกร่งก็ปะทุขึ้นที่จุดตันเถียน
ลู่เฉินที่เฝ้าดูอยู่ได้ชักนำพลังสายนั้นไปยังวิญญาณก่อกำเนิด ทำให้รอบ ๆ นั้นเกิดแสงกะพริบสีดำชั้นหนึ่งขึ้น
นี่จึงทำให้ปิงหลิวหลีหวาดกลัวขึ้นมา
แต่เพียงไม่นานแสงกะพริบนี้ก็หายไป เช่นเดียวกับฤทธิ์ของเม็ดยา
ปิงหลิวหลีตกตะลึงทันที “เพียงเท่านี้เองหรือ?”
“เม็ดหนึ่งประสิทธิภาพไม่ค่อยมากนัก มีแต่ต้องกินทั้งหมดนี้ถึงจะเห็นผล” ว่าจบลู่เฉินก็เอาเม็ดยาพวกนั้นมากองตรงหน้านาง
ปิงหลิวหลีมองกองยาตรงหน้า นางคิดอีกครา ก่อนจะนำเม็ดยาพวกนั้นเข้าปากทั้ง ๆ ที่ในใจยังกระวนกระวาย
ชั่วพริบตานั้น คลื่นพลังมหาศาลพลันไหลวนและอัดแน่นอยู่ในกายนาง ให้ความรู้สึกคล้ายถูกมือที่มองไม่เห็นบีบคอเสียแน่นจนไม่อาจหายใจได้ …ทว่าเพียงไม่นาน ทุกอย่างก็กลับมาเป็นปกติ
นี่จึงทำให้ปิงหลิวหลีตกตะลึงขึ้นมา “ข้าปลอดภัยดี?”
“มีข้าคอยช่วย เจ้ายังจะกลัวอันใด?” ลู่เฉินพ
