บทที่ 141 เจ้าสำนักที่ไม่สามารถควบคุมสถานการณ์ได้!
ลู่เฉินจ้องมองไปยังหลัวลี่ที่ยอมตายเสียดีกว่ามีชีวิตอยู่ “กลับไปบอกคนของสำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์ ไม่ช้าก็เร็ว ข้าจะกำจัดพวกเขาออกไปจากแดนทักษิณานี้!”
เมื่อทุกคนได้ยินประโยคดังกล่าว พวกเขาก็พากันอ้าปากค้าง
มีบางคนยังกระซิบกระซาบกัน
แต่ทุกคนต่างก็คิดว่าลู่เฉินเพียงแต่ขู่ให้หลัวลี่หวาดกลัว เพราะท้ายที่สุดแล้วหากคิดทำลายสำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์ มันคงเป็นเรื่องที่เรียกได้ว่า… เป็นไปไม่ได้
สำหรับหนานเหยานั้น นางไม่สนใจ เพียงเหยียบไปยังหลัวลี่อีกสองถึงสามครั้งแล้วตะโกน “ทีนี้เจ้ายังจะหยิ่งผยองอยู่หรือไม่?”
“ไม่ ไม่แล้ว…” หลัวลี่ที่กำลังทนต่อความเจ็บปวดกล่าวออกมาในขณะนั้น
หนานเหยาจึงยกเท้าขึ้น ส่วนหลัวลี่ก็ค่อย ๆ ชันกายลุกขึ้นเดินโซซัดโซเซจนเมื่อได้ระยะก็วิ่งออกไปในที่สุด
สำหรับผู้ก่อปัญหาที่หลงเหลืออยู่ พวกเขาต่างตัวสั่นเทาอย่างไม่อาจควบคุม และไม่รู้ว่าควรจะพูดอันใดดี
และขณะนั้นเอง ผู้อาวุโสคนที่สาม ผู้เฒ่าอ้วนก็ได้มาถึง
ผู้เฒ่าอ้วนผู้นี้เมื่อได้ยินว่าหลังจากลู่เฉินกลับมาก็เข้าทำร้ายผู้คนจนบาดเจ็บ เจ้าตัวจึงพลันเร่งรีบปรากฏตัวออกมา จากนั้นจ้องมองไปยังผู้บาดเจ็บที่อยู่บนพื้นด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไป “นี่มัน…”
“คนพวกนี้คิดปั่นป่วนสำนักเรา เจ้าจัดการให้พวกเขาหันหน้าเข้ากำแพงสำนักเก้าสุขสงบสักช่วงเวลาหนึ่งก็พอ” ลู่เฉินพูดกับผู้เฒ่าอ้วน
ผู้เฒ่าอ้วนเอ่ยถา
