กตอย่างถี่ถ้วนก็พูดว่า “ดูเหมือนว่าจะมีรอยแตกบางอย่างในโพรงนี้”
ลู่เฉินมองเข้าไปภายใน ก่อนที่เขาจะเห็นแสงวาบจาง ๆ ที่สะท้อนออกมา
ภายในนั้น มันมากไปด้วยพลังแปลกประหลาดที่มองไม่เห็นนับไม่ถ้วน และเมื่อลู่เฉินหยิบก้อนหินขึ้นมา เขาก็ได้โยนมันเข้าไปในช่องว่าง ซึ่งก้อนหินนี้ก็แตกออกทันที!
”รอยแตกนี้มีพลังสังหารที่อันตรายมาก” เมื่อเห็นเช่นนี้ ลู่เฉินก็ไม่คิดที่จะเข้าไป เพราะไม่เช่นนั้นเขาอาจตายได้!
ทว่าที่แห่งนี้ก็เป็นสถานที่ที่ดีมากเช่นกัน ดังนั้นลู่เฉินจึงคิดจะลงมือทำบางสิ่ง!
ชายหนุ่มวางค่ายกลขนาดเล็กรอบโพรง จากนั้นก็หยิบสร้อยคอเส้นหนึ่งออกมา และเมื่อปลดผนึก หนานเหยาผู้นั้นก็กระโจนออกมาทันที!
ทันทีที่นางออกมา หนานเหยาพลันบ่นว่า “ท่านทำให้ข้าหายใจไม่ออกจนเกือบตายแล้วนะรู้ไหม!”
“ใครให้เจ้าส่งเสียงดังล่ะ”
“มันเรียกว่า…” หนานเหยาเพิ่งพูดไปได้ครึ่งทาง เมื่อพบว่าไอภูตผีรอบตัวนางแข็งแกร่งมาก และขั้นพลังของตนก็ได้รับผลกระทบเช่นกัน กระทั่งค่อย ๆ ฟื้นตัวทีละน้อย ริมฝีปากของนางก็พลันชะงักงันไป
“นี่…” หนานเหยาตกตะลึง
ลู่เฉินเอามือไพล่หลังแล้วพูดว่า “ข้าบอกว่าจะช่วยเจ้า จำได้หรือไม่? ”
หนานเหยาพูดอย่างตื่นเต้นทันที “ข้าจำได้! ทว่าทำอย่างไร?”
“ข้าจะช่วยให้เจ้าฟื้นตัวได้ในระดับหนึ่งก่อน จากนั้นข้าจะสอนวิชาที่ทำให้เจ้าแปลงร่างเป็นมนุษย์ได้!”
“การกลายร่างเป็นมนุษย์หมายความว่าอย่างไร?” แววตาของหนานเหยาเป็
