ิดบ้างหรือเปล่าว่า ถ้าเขาไม่ใช่ฆาตกร แต่กลับต้องมาตายเพราะการกระทำของพวกคุณ พวกคุณจะเป็นฆาตกรคนที่สอง?”
หานเสียวเสี่ยวพลันตระหนักได้ และรู้สึกว่าไม่มีสิ่งใดโปร่งใสเทียบเท่ากับใจของเฝ่ยไป๋ลู่
“ไป๋ลู่พูดถูก อย่าตัดสินอะไรง่าย ๆ” กานว่างทำหน้าขรึม สายตาแฝงไว้ด้วยคำเตือนกลาย ๆ กวาดมองเจียงชิง ทำให้ผู้เป็นศิษย์น้องตื่นตระหนก แล้วกานว่างก็หันไปอีกทาง
ครั้นเห็นดวงตาที่สดใสของกานว่างมองไปทางเฝ่ยไป๋ลู่ หานเสียวเสี่ยวก็กัดริมฝีปาก เบนสายตาไปทางอื่นอย่างไม่สบายใจ
เมื่อมีคนพูดแทนตัวเอง ครูสอนฟิตเนสชายถึงกับนิ่งอึ้งไป แล้วสีหน้าดุร้ายของเขาก็อ่อนลง
เขากอดอก สายตาจับจ้องตรงไปยังครอบครัวสี่คน “ถึงตาพวกคุณพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเองแล้ว ถ้าไม่มีหลักฐานเป็นรูปธรรม ผมจะสงสัยว่าพวกคุณคือฆาตกร”
“นี่คุณ!” ใบหน้าของหญิงสาวเปลี่ยนเป็นสีแดงด้วยความโกรธ
“บ่นพึมพำอยู่ได้ ไว ๆ หน่อย! ต้องเทียบรอยมือกันทุกคนนั่นแหละ!” เหมียวจื่ออั๋งทำหน้าที่เป็นลูกน้องเฝ่ยไป๋ลู่เต็มที่ คนหนึ่งสวมบทตำรวจดี คนหนึ่งสวมบทตำรวจเลว
หญิงสาวพุ่งเข้าไปอย่างกล้าหาญ ชายหนุ่มหลบอยู่ด้านหลังอย่างขี้ขลาด เขาดึงเสื้อของหญิงสาวไว้ หญิงสาวจึงกล่าว “พวกเรามือสะอาดไม่จำเป็นต้องล้าง เราไม่ได้ฆ่าคน ไม่ต้องกลัว”
สองนาทีต่อมา ชายคนนั้นก็ล้มลงบนพื้นด้วยใบหน้าขาวซีด
“มือสะอาดไม่จำเป็นต้องล้าง เหอะ ๆ” ครูสอนฟิตเนสชายได้โอกาสหัวเราะเยาะ “รอยนิ้วมือบน
