บทที่ 135 หมู่บ้านในเหวลึก
ลู่เฉินไม่อยากเสียเวลาอธิบายมากนักจึงเดินหน้าต่อไป เวลาผ่านไปยังไม่ถึงหนึ่งถ้วยชาก็เดินพ้นจากค่ายกลพวกนั้นมาได้
หลังจากผ่านมาอีกระยะหนึ่ง เมื่อชิวเอ้อเงยหน้ามองกลับไปเบื้องหลังฉับพลันทันใดเส้นทางตรงนั้นก็ได้หายไปอีกครั้ง!
“ค่ายกลภูตผีนี้ แท้จริงแล้ว…” ชิวเอ้อยากที่จะเชื่อว่าลู่เฉินจะลงมาได้ง่ายดายเช่นนี้
ค่ายกลเล็ก ๆ พวกนี้ สำหรับชายหนุ่มแล้วเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย ดังนั้นจึงไม่ได้ใส่ใจนัก ก่อนที่เขาจะมองไปรอบ ๆ และพบว่ามีไอภูตผีกระจายหนาแน่นไปทั่วทุกพื้นที่!
เนื่องจากมีไอภูตผีหนาแน่นมากเกินไป จึงทำให้ที่นี่มืดสนิท
ไม่เพียงเท่านั้น ไอภูตผียังรวมเข้ากับไอซากศพ ทำให้รอบด้านส่งกลิ่น ‘เน่า’ คละคลุ้ง ทว่ามันก็ไม่ส่งผลใดต่อลู่เฉิน เขาเพียงแค่ถามขึ้น “หมู่บ้านนี้ไปเช่นไร?”
ชิวเอ้อถามด้วยความแปลกใจ “ทะ… ท่านจะไปจริงหรือ?”
“อืม!”
“แต่ที่นั่นมีผู้ฝึกวิถีภูตผีที่เก่งกาจอยู่เยอะมาก!” ชิวเอ้ออธิบาย แต่ลู่เฉินไม่สนใจ “ไม่เป็นไร นำทางไปเถอะ”
ไม่เป็นไร?
ชิวเอ้อไม่คิดเช่นนั้น แต่คนไร้ทางเลือกเช่นเขาจะทำอันใดได้นอกจากนำทางไป
ทว่าเมื่อเดินไปเพียงไม่กี่สิบก้าว จู่ ๆ ด้านหน้าก็มีร่างเงาภูตผีปรากฏออกมา!
คนผู้นี้สวมชุดคลุมสีดำ ใบหน้าซีกหนึ่งยังมีรอยบาดแผลเป็นจากไฟไหม้ ขณะเดียวกันผมบนศีรษะยังมีสีขาวโพลน
เมื่อมองเพียงแวบแรก เหมือนเป็นชายวัยกลางคนอายุราว ๆ สี่สิบถึงห้าสิบได้
ชิวเอ
