”
“นี่น่าจะเป็นค่ายกลที่แข็งแกร่งที่สุดของหมู่บ้านแห่งนี้” ชิวเอ้อเพ่งพินิจครู่หนึ่งก็เอ่ยตอบ
ลู่เฉินได้ฟังแล้วก็คลี่ยิ้ม “ไป ไปดูหมู่บ้านนี้กันเสียหน่อย”
คนข้างกายตอบรับอย่างสุภาพ “ขอรับ ผู้อาวุโส!”
ชิวเอ้อเดินไปด้านหน้า ค่อย ๆ เปิดแง้มประตูออกอย่างเบามือ แต่กลัวจะพบกับอันตรายจึงรีบถอยกรูดกลับมายืนอยู่ข้างชายหนุ่มทันที ก่อนจะพบว่าภายในไร้ผู้คน…
“แปลกเกินไปแล้ว” ชิวเอ้อสงสัย
“เป็นเช่นไร?”
“หมู่บ้านนี้มักจะเต็มไปด้วยผู้มากฝีมือตลอดเวลา แต่ตอนนี้ช่างเงียบนักเหมือนกับว่าไม่มีใครอยู่สักคน” ชิวเอ้อมองดูรอบ ๆ เมื่อพบว่าไม่มีแม้แต่กลิ่นอายของผู้ใดจึงแสดงสีหน้าแปลกใจออกมา
ทว่าตรงกันข้ามกับลู่เฉินที่แย้มยิ้ม “ไม่ใช่ว่าไม่มีผู้ใด แต่เพียงแค่พวกเขากำลังหลบซ่อน”
“หลบซ่อน?” ชิวเอ้อไม่เข้าใจ
ขณะนั้นเอง เสียงหญิงสาวพูดจายั่วยุพลันดังขึ้นมาจากภายใน “แล้วพวกเจ้าเล่า? …กล้าเข้ามาหรือไม่?”
