บทที่ 134 ใช้ค่ายกลภูตผีสร้างเรื่องยุ่งยาก? ช่างน่าขันเสียจริง!
“อืมมมม” ชิวเอ้อพยักหน้ารับ ในหัวพลันครุ่นคิด
“จับภูตผีพวกนี้ไปทำอันใด?” ลู่เฉินถามย้ำ รู้สึกว่าหมู่บ้านนี้มีความลึกลับมากเกินไป
ชิวเอ้อรู้สึกลำบากใจทันที “เรื่องนี้ข้าไม่รู้จริง ๆ พวกเรามีหน้าที่เพียงแค่จับภูตผีกลับไป จากนั้นจึงจะได้รับรางวัล”
“รางวัล?”
“ใช่ มีเม็ดยาที่ช่วยการฝึกฝนในวิถีภูตผี เมื่อจับภูตผีได้มาก รวมทั้งหากที่จับมาเป็นภูตผีที่แข็งแกร่ง พวกข้าก็จะได้รับรางวัลมากขึ้น” เมื่อชิวเอ้อคิดมาถึงตรงนี้ เขาก็พลันฉีกยิ้มออกมา
ส่วนลู่เฉินก็ตกอยู่ในภวังค์ครุ่นคิด
แต่เมื่อเดิน ๆ ไป ก็คล้ายกับว่าชิวเอ้อจะรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง เขาจึงอดถามขึ้นมาไม่ได้ “ไอภูตผีมากมายเช่นนี้ เหตุใดจึงไม่เกิดผลกระทบกับท่านเลย?”
“ไอภูตผีเพียงเท่านี้ มันไม่เป็นอะไรสำหรับข้าหรอก” ลู่เฉินตอบอย่างไม่ใส่ใจนัก
ทางด้านชิวเอ้อที่ได้ยิน ตอนแรกเจ้าตัวก็รู้สึกประลาดใจ ทว่ายังไม่ทันได้พูดอะไร จู่ ๆ เส้นทางเบื้องหน้าพวกเขาก็พลันหายไป!
สิ่งที่เกิดขึ้นนี้ทำให้ชิวเอ้อตกใจจนหันมองกลับไป ทว่าเส้นทางด้านหลังก็หายไปเช่นกัน ดังนั้นอาจกล่าวได้ว่าในขณะนี้…. พวกเขากำลังยืนอยู่บนขอบหน้าผา ไร้ซึ่งหนทางไปต่อ!!
“แย่แล้ว…” ชิวเอ้อมีสีหน้าไม่ค่อยดีนัก
“เกิดอันใดขึ้น?” ลู่เฉินไม่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังหวาดกลัวอะไร
ชิวเอ้อจึงชี้นิ้วไปบริเวณรอบ ๆ “ค่ายกล… ค่ายกลภูตผี!”
ล
