่วยสั่งสอนน้องชายผู้นี้ของข้าด้วย!”
ชิวเอ้อที่ได้ยินก็เกิดความกังวลใจทันที “ท่านไปขอความช่วยเหลือเขาเพื่ออันใด!”
ชิวต้าจึงพูดออกมาอย่างเสียมิได้ “น้องเอ้อ ขอเพียงแค่เจ้าไม่ไปฝึกฝนวิถีภูตผี ไม่ว่าอันใดข้าก็ทำได้ทั้งนั้น!”
“แต่การที่ท่านทำเช่นนี้มันก็เหมือนกำลังบีบให้ข้าไปตาย!” ชิวเอ้อตัดพ้อ
ระหว่างที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกัน ลู่เฉินก็ได้ก้าวไปใกล้ชิวเอ้อทีละก้าว บีบให้ชิวเอ้อโจมตีออกมาอีก ทว่ามันก็ยังคงไร้ผลใด หมัดพวกนั้นไม่อาจทำร้ายลู่เฉินได้เลย! ชิวเอ้อจึงทำได้เพียงกล่าวออกมาด้วยใบหน้าแดงก่ำ “เจ้าหนุ่ม ข้าขอเตือนว่าทางที่ดีเจ้าอย่าเข้าใกล้ข้า มิเช่นนั้นเจ้าจะต้องเสียใจภายหลังเป็นแน่!”
“เสียใจภายหลัง? จริงหรือ?” ลู่เฉินฉีกยิ้มกว้าง ก่อนจะก้าวเดินเข้าไปใกล้ชิวเอ้อ ตอนนี้ระยะห่างของพวกเขาเหลือเพียงสามก้าวเท่านั้น!
การกระทำนี้ทำให้ชิวเอ้อบันดาลโทสะ เขาหยิบเอายันต์ลี้ธรณีออกมาเตรียมจะใช้มัน
แต่ลู่เฉินมีหรือจะเปิดช่องให้ง่าย ๆ ชายหนุ่มพุ่งหมัดขึ้นไปบนอากาศ โจมตีไปยังแขนของอีกฝ่ายทันที และผลลัพธ์ของมันก็คือยันต์นั้นได้กระเด็นลอยออกไป ทิ้งไว้เพียงชิวเอ้อที่เจ็บปวดจนก่นด่าออกมา “เจ้า …เจ้าคอยดู!”
ทุกคนต่างจับตามองสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างสงสัย เพราะพวกเขาอยากรู้นักว่าชิวเอ้อผู้นี้จะต่อต้านการโจมตีของลู่เฉินเช่นไร!
และในขณะนั้นเอง ชิวเอ้อพลันใช้มือข้างหนึ่งหยิบกระดิ่งเล็กสีดำออกมาจากอ้อมแขน เสียงกร
