มีดนั้นอย่างง่ายดาย ทำให้มันหลุดลอยออกตกลงสู่พื้น
ชิวเอ้อมองไปยังลู่เฉินอย่างโกรธเคือง “เจ้าคิดจะทำอันใด?”
“ข้าเพียงแค่ผนึกพลังของเจ้าไว้ และหากเจ้าคิดจะฝึกฝนต่อไป เช่นนั้นเจ้าก็ต้องเชื่อฟังข้า!” ลู่เฉินยิ้มพลางมองไปยังชิวเอ้อ ซึ่งประโยคนี้มันก็มากพอแล้วที่จะทำให้ชิวเอ้อมีความหวัง ทว่าเมื่อนึกถึงผู้เป็นพี่ชายของตน…
ชิวเอ้อผู้นี้จึงยิ้มเย็นชาขึ้นมา “เจ้ารับปากพี่ชายของข้าว่าจะไม่ให้ข้าฝึกฝนต่อ แล้วเหตุใดเจ้าจึงกล่าวกับข้าเช่นนี้?!”
“พี่ชายของเจ้าเพียงไม่ต้องการให้เจ้าฝึกฝนวิถีภูตผี ส่วนข้าก็สามารถทำให้พลังการฝึกฝนวิถีภูตผีของเจ้าหายไปได้ ทำให้กลายเป็นเพียงผู้ฝึกตนธรรมดาทั่วไป!” ลู่เฉินเอ่ยขณะจ้องไปยังชิวเอ้อ
ทันทีที่คำพูดเหล่านั้นหลุดออกไป ผู้คนโดยรอบที่ได้ยินต่างก็ไม่เชื่อ
บางคนถึงขนาดยิ้มแล้วกล่าวว่า “เจ้าหนุ่มผู้นี้บ้าไปแล้วหรือ? สามารถทำให้ผู้ฝึกวิถีภูตผีฟื้นฟูกลายเป็นเพียงผู้ฝึกตนธรรมดาได้?”
“ข้าคิดว่าเขาก็คงโอ้อวดเท่านั้น!”
“ข้ายอมรับว่าเจ้าหนุ่มผู้นี้มีความสามารถ แต่การทำให้ผู้ฝึกวิถีภูตผีกลายเป็นเพียงผู้ฝึกตนทั่วไป …การทำเช่นนั้นมันไม่สามารถเป็นไปได้!”
