เอ้อหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจทันที “เจ้าจะทำอันใด?!”
“กำจัดการบ่มเพาะในกายเจ้า!”
“ไม่ ไม่ได้!” ชิวเอ้อเบิกตากว้าง แต่ลู่เฉินไม่สนใจ เพราะขณะนั้นชิวเอ้อไม่สามารถขยับกายได้แล้ว ทำได้เพียงกังวลใจอยู่เช่นนั้น “ช่วย… ช่วยข้าด้วย ข้า ข้าไม่อาจไร้ซึ่งการบ่มเพาะได้!”
ทว่าลู่เฉินไม่ตอบอันใดแม้แต่น้อย ทำให้ชิวเอ้อหวาดกลัวยิ่งนัก ถึงขนาดที่ว่าเขาตัดสินใจที่จะกล่าวประโยคนี้ออกมา “ข้า… ข้ายอมแพ้!”
ชั้นรากฐานที่เจ็ดสิบสมบูรณ์แล้ว! แต่ใช่ว่าลู่เฉินจำเป็นต้องหยุดมือ! ชายหนุ่มแอบส่งพลังปราณสายหนึ่งออกไป ก่อนที่จะใช้ปราณสายนั้นเข้าไปควบคุมให้ตันเถียนของอีกฝ่ายหยุดทำงานชั่วคราว
ด้วยวิธีนี้ ชิวเอ้อจึงกลายเป็นผู้ไร้พลัง
ลู่เฉินเก็บเข็มกลับมาพร้อมกับยิ้มและมองไปที่อีกฝ่าย ชิวเอ้อที่สัมผัสได้ถึงความผิดปกติหวาดกลัวขึ้นมาทันที “พลัง.. พลังของข้า!”
ทางด้านชิวต้า เขาดีใจกับผลลัพธ์เช่นนี้นัก ทว่าชิวเอ้อกลับคิดอีกอย่าง เจ้าตัวมองว่าหากไร้ซึ่งขั้นพลัง เช่นนี้แล้วเป็นหรือตายมันจะแตกต่างอันใด?
“ข้าจะดูแลเจ้าไปตลอดชีวิตเอง!” ชิวต้ารับปาก แต่ชิวเอ้อกลับพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เช่นนั้น… ข้าก็ขอตายดีกว่าอยู่!”
พูดจบ ชิวเอ้อก็นำกริชออกมาคิดจะแทงตัวเอง
ชิวต้าตกใจจนหน้าซีดทันที ทว่าไม่ทันแล้ว เพราะชิวเอ้อเงื้อมมือขึ้นสูง ก่อนที่จะหันส่วนปลายคมเข้าไปที่ท้องของตัวเอง!
ทว่าในขณะนั้นเอง มือของลู่เฉินกลับไวยิ่งกว่า ชายหนุ่มปัด
