กไปแล้ว ลู่เฉินจึงค่อย ๆ เดินเข้าไป เขาก้มมองเหวลึกด้านล่างที่มืดมิด “ดูเหมือนว่า นี่คือเหวที่ต้นไม้ผีพูดถึง!”
และเพราะความหนาแน่นของไอภูตผี ลู่เฉินจึงรู้สึกสนใจขึ้นมา ก่อนที่เขาจะเดินเข้าไปหาชิวเอ้อที่กำลังเบิกตากว้างอยู่
“ดูเหมือนว่าพวกเราอาจจะต้องคุยกันดี ๆ หน่อยแล้ว!” ลู่เฉินยิ้มพลางมองไปยังชิวเอ้อ
ชิวเอ้อเริ่มกังวลใจ “เจ้า… เจ้าคิดจะทำอะไร?”
“ข้าต้องการรู้ว่าด้านล่างนี้คือสถานที่อะไร?”
แต่ชิวเอ้อผู้นี้กลับตื่นตระหนกขึ้นมาทันที “ข้า… ข้าไม่มีทางบอกเจ้า!”
ลู่เฉินจึงมองไปยังชิวต้าที่กำลังลำบากใจอยู่แล้วเอ่ยว่า “เจ้าต้องการให้น้องของเจ้าเลิกฝึกฝนวิถีภูตผีใช่หรือไม่?”
“ใช่!”
“เช่นนั้น เจ้าก็ต้องยอมแพ้ข้าเสียก่อน!” ลู่เฉินยิ้มพลางมองชิวต้า ทำให้อีกฝ่ายถึงกับงุนงง “ข้า… ยอมแพ้เจ้า?”
ทุกคนไม่เข้าใจว่าลู่เฉินหมายความเช่นไร ซึ่งชายหนุ่มก็เพียงกล่าวว่า “เพียงแค่เจ้ายอมแพ้ต่อข้า ข้าจะคืนน้องชายผู้ที่จะไม่ฝึกฝนวิถีภูตผีให้แก่เจ้า!”
เมื่อชิวต้าได้ยิน เขาก็ไม่สนใจว่าลู่เฉินจะหมายความเช่นไรอีก รีบตอบรับลู่เฉินทันที “ได้ ข้ายอมแพ้!”
ฉับพลันนั้น ชั้นรากฐานที่หกสิบเก้าก็ได้ก่อตัวขึ้น!
หลังจากนั้น… ชายหนุ่มก็หันมองไปทางชิวเอ้อเป็นคนถัดไป “เจ้าล่ะ? ยอมแพ้หรือไม่?”
“หึ เจ้าฝันไปเถอะว่าข้าจะยอมแพ้!” ชิวเอ้อนั้นยังคงยืนหยัดต่อไป ลู่เฉินจึงหยิบเข็มออกมา และปักไปยังร่างกายของอีกฝ่าย
การกระทำนี้ทำให้ชิว
