่วยข้า!”
“พวกเขาร่วมมือกัน?” ลู่เฉินเหมือนจะเข้าใจบางอย่างขึ้นมา ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่หญิงสาวผู้นั้นเริ่มเป่าขลุ่ย!
เมื่อเสียงขลุ่ยดังกระจายออกมา ผู้คนโดยรอบก็พากันเจ็บปวด พวกเขาต่างก็กุมศีรษะและคู้ตัวลงอย่างทรมาน
ลู่เฉินที่เห็นดังนั้นจึงยิ้มพลางมองไปยังร่างเงานั้น “เช่นไร? เจ้าลืมข้าคนนี้ไปแล้วหรือ?”
หญิงสาวที่อยู่ท่ามกลางไอภูตผี เดิมทีนางไม่ได้สนใจกลุ่มคนที่มุงดูแม้แต่น้อย ทว่าเมื่อได้ยินเสียงของลู่เฉิน นางก็พลันเบิกตากว้าง ก่อนที่เสียงของขลุ่ยจะดังยิ่งกว่าเก่า ทั้งยังแฝงไปด้วยความโกรธเคือง
ทุกคนต่างก็กรีดร้องออกมา และแม้แต่หลี่ว์ซือก็มีใบหน้าซีดลง ส่วนผู้คลั่งไคล้เต๋านั้น อีกฝ่ายได้นำยันต์ออกมาแปะไว้ตามร่างกายเพื่อหลีกเลี่ยงเสียงขลุ่ยนี้ ขณะที่ดวงตาทั้งสองข้างจ้องมองมายังลู่เฉินด้วยความประหลาดใจ
…เพราะว่าลู่เฉินไม่เป็นอะไรสักนิด เขาปล่อยให้เสียงขลุ่ยนั้นโจมตีต่อไปโดยไม่สะทกสะท้าน!
สิ่งนี้จึงทำให้ผู้คลั่งไคล้เต๋าแปลกใจขึ้นมา “เขา… เหตุใดถึงไม่เป็นอะไรสักนิด?”
แม้แต่คนที่เป่าขลุ่ยก็ยังรู้สึกแปลกใจ ส่วนชิวเอ้อ ขณะนี้เจ้าตัวก็กำลังมองไปยังลู่เฉินราวกับกำลังมองคนบ้า!!
ในช่วงเวลานั้น ลู่เฉินพลันเรียกธนูเงามารออกมา
ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว!…
ปราณศรพุ่งไปยังหญิงสาวผู้นั้น ซึ่งนางก็สามารถหลบหลีกมันได้หมด ทว่าก็ต้องแลกมากับการถูกบีบให้ค่อย ๆ ถอยออกไป กระทั่งนางจำต้องกลับลงไปในเหวลึก!
เมื่อนางจา
