บทที่ 131 รากวิญญาณแห่งการรักษา
เมื่อหลี่ว์ซือมีลู่เฉินอยู่ เขาจึงไม่กลัวภูตผี และตอนนี้ภูตผีก็ไม่สามารถเข้ามาในร่างกายของตนได้ ดังนั้นเขาจึงยังคงพูดกับผู้คลั่งไคล้เต๋าผู้นี้ด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ออกไปให้พ้น!”
ทุกคนไม่คิดว่าหลี่ว์ซือจะดื้อด้านเช่นนี้
ทว่าสำหรับผู้คลั่งไคล้เต๋านั้น เขายังคงพูดอย่างมั่นใจ “ข้าไม่ไป!”
หลี่ว์ซือที่ได้ยินจึงยื่นหมัดคู่ออกไป “เช่นนั้นเจ้าก็ลองถามหมัดนี้ของข้าดู!”
“ย่อมได้ ข้าก็อยากจะเห็นคนของสำนักไร้สุญญะเสียหน่อยว่าเก่งกาจแค่ไหนกัน!” เมื่อผู้คลั่งไคล้เต๋าเอ่ยจบ เขาก็ลงมือทันที!
ว่าแล้วกระบี่ไม้ห้าดาวก็ลอยขึ้น ก่อนที่แสงสีทองจะพุ่งทะยานจากปลายดาบเข้าห่อหุ้มร่างหลี่ว์ซือไว้
หลี่ว์ซือที่เห็นดังนั้นจึงใช้หมัดคู่โจมตีหวังทลายมัน
แต่ม่านป้องกันสีทองนี้แข็งแกร่งยิ่งนัก ทำให้หมัดสวรรค์ของหลี่ว์ซือสำแดงฤทธิ์ออกมาได้ผลไม่มากนัก
ไม่เพียงเท่านั้น เพื่อป้องกันไม่ให้หลี่ว์ซือทำลายม่านป้องกันนี้ ผู้คลั่งไคล้เต๋าก็ยังนำยันต์ออกมา และประทับติดมันลงบนม่านป้องกัน ทำให้ม่านสีทองนี้แข็งแกร่งยิ่งกว่าเก่า
ทว่าหลี่ว์ซือมีหรือจะถอดใจ? เขายังคงโจมตีอย่างบ้าคลั่งต่อไป!
ส่วนผู้ที่มองดูอยู่รอบ ๆ ก็ได้เอ่ยเตือนออกมา
“อย่าเสียเวลานักเลย ค่ายกลกระบี่กักขังของผู้คลั่งไคล้เต๋าทำลายได้ยากนัก!”
“ใช่ กักขังผู้ฝึกตนขั้นก่อกำเนิดหนึ่งคนนั้นไม่เป็นปัญหาเลย!”
“ยอมแพ้เสียเถิด!”
ทางฝั่งผู้คลั่งไคล
