ู้คนโดยรอบ ลู่เฉินจึงได้รู้ว่าคนผิวขาวคือชิวต้า ส่วนคนผิวเข้มคือชิวเอ้อ
แส้ทองของชิวต้าพันล้อมขาของชิวเอ้อไว้ และชิวเอ้อจะต้องการเอามันออก ทว่าตัวเขากลับไม่สามารถเอาออกได้ ดังนั้นจึงยืนอยู่ตรงนั้นและเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ถึงแม้เจ้าจะพันข้าไว้ แต่ข้าก็จะไม่มีทางไปกับเจ้า!”
“เช่นนั้นข้าก็จะพันเจ้าไว้เช่นนี้ตลอดไป!” ชิวต้าพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม
ชิวเอ้อที่ได้ยินดังนั้นพลันถอนหายใจเสียงยาวก่อนจะนั่งลง ส่วนชิวต้าที่เห็นดังนั้นก็นั่งลงเช่นกัน จากนั้นคนทั้งสองก็มองหน้ากันไปมา
ทว่าลู่เฉินกลับเห็นบางสิ่งที่ผู้อื่นมองไม่เห็น! นั่นคือชิวต้าผู้นี้มีการฟื้นฟูไอภูตผีภายในร่างกายรวดเร็วยิ่งนัก ซึ่งสาเหตุก็อยู่ที่ขอบหน้าผานั่น!
ลู่เฉินพบว่าด้านล่างหน้าผานี้มีไอภูตผีและไอซากศพหนาแน่นมาก… อ๊ะ!
“แท้จริงแล้วก็เป็นเช่นนี้เอง!” เมื่อลู่เฉินเข้าใจ เขาก็พลันก้าวออกไปทันที ซึ่งการกระทำนี้ก็ทำให้ผู้คนโดยรอบแปลกใจยิ่งนัก พวกเขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดคนผู้นี้จึงเดินออกมา?
ชิวต้าคนพี่ที่เห็นดังนั้นจึงได้กล่าวเตือนออกมาด้วยความหวังดีว่า “ที่นี่ได้ถูกข้าสองพี่น้องยึดครองไว้แล้ว ดังนั้นขอเชิญพี่ชายท่านนี้ออกไปเสียเถอะ!”
และแม้แต่ชิวเอ้อก็ยังกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ถ้าไม่อยากตาย ก็รีบไสหัวไป!”
เมื่อเผชิญกับคำขู่นี้ ทุกคนต่างคิดว่าลู่เฉินจะหวาดกลัว ทว่าชายหนุ่มกลับยิ้มและมองไปยังพวกเขาสองพี่น้อง “ข้ามาเพื่อช่วย
