พวกเจ้าแก้ปัญหา!”
คำพูดนี้ทำให้ทุกคนต่างสงสัยว่าลู่เฉินหมายความเช่นไร?
ชิวเอ้อเป็นคนแรกที่กล่าวออกมา “ช่วยแก้ปัญหาอันใด? จำเป็นต้องให้เจ้ามาจัดการหรือ?”
“ข้ามาทำให้พวกเจ้าพ่ายแพ้ ด้วยวิธีนี้พวกเจ้าก็ไม่จำเป็นต้องแบ่งแพ้ชนะที่นี่แล้ว” ลู่เฉินยิ้ม
ส่วนทุกคนที่ได้ฟังต่างก็แตกตื่นทันที
“เจ้าหนุ่ม เจ้ารู้ไหมว่าพวกเขามีขั้นพลังใด?”
“ใช่ ดูขั้นพลังของเขาเสียก่อน แล้วเจ้าค่อยพูดใหม่อีกที!”
เมื่อเผชิญหน้ากับการเยาะเย้ยของคนเหล่านี้ ลู่เฉินกลับไม่ได้ใส่ใจนัก เขาเพียงมองไปยังคนทั้งสองที่อยู่ขั้นสร้างรากฐานระดับสมบูรณ์พร้อมพลางยิ้มแล้วเอ่ยว่า “วางใจเถอะ ข้าจะต้องช่วยพวกเจ้าให้ได้!”
ชิวเอ้อเบิกตากว้างทันที “เจ้านี่ช่างสอดเสือกเรื่องชาวบ้านนักนะ!”
พูดจบ บนร่างของชิวเอ้อก็ปกคลุมไปด้วยไอภูตผี ส่วนชิวต้าก็ตะโกนใส่ลู่เฉินทันทีว่า “เจ้า… รีบหนีไป!”
สิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดนี้ตกอยู่ในสายตาของผู้คนโดยรอบ ซึ่งพวกเขาก็เอาแต่เฝ้ามองอย่างสนุกสนานพลางชี้ไม้ชี้มือไปมา
ทว่าในขณะนั้นเอง… ชิวเอ้อพลันปล่อยหมัดที่ปกคลุมด้วยปราณสีดำทะยานตัดสุญญะ พร้อมกับอ้าปากกว้างตะโกนก้องว่า “ไปตายซะ!”
