บทที่ 130 นักพรตผู้น่ารำคาญปรากฏตัวระหว่างทาง!
ระหว่างทาง มีภูตสาวที่กำลังหัวเราะอยู่บนต้นไม้ และยังมีภูตเด็กวิ่งเล่นอยู่ในป่า
แต่สิ่งเหล่านี้ไม่อาจได้ยิน ทำได้เพียงมองเห็นเท่านั้น
ด้วยเหตุนี้หลี่ว์ซือจึงรู้สึกลุกลี้ลุกลน “ข้าประสาทหลอนหรือเปล่า?”
”มันไม่ใช่อาการประสาทหลอน แต่เป็นความพิเศษของเขตที่แปด” ลู่เฉินอธิบาย ในขณะที่หลี่ว์ซือพูดอย่างกังวลใจว่า “ไม่ใช่ว่าปกติพวกภูตผีจะซ่อนตัว และจะแสดงตนเมื่อต้องการบางสิ่งเท่านั้นหรือ?”
”โดยหลักการแล้วเป็นเช่นนั้น ทว่าเขตที่แปดน่าจะมีพลังบางอย่างที่ทำให้พลังของพวกเขาไม่ลดลง”
“พลังไม่ลดลงงั้นหรือ?”
”หากภูตผีธรรมดาเปิดเผยตัวตน พลังของพวกเขาก็จะถดถอย” ขณะที่ลู่เฉินกำลังอธิบาย หนานเหยาก็ปรากฏตัวขึ้น
หลี่ว์ซือถึงกับผงะ “นะ… นี่คือผู้ใด…”
หนานเหยาที่ดูเหมือนจะ ‘มีชีวิตชีวา’ อีกครั้งพูดขึ้นว่า “ข้า? แน่นอนว่า…”
”นางคือภูตผีที่ถูกข้าสยบไว้” คำพูดของลู่เฉินทำให้หลี่ว์ซือถอนหายใจด้วยความโล่งอก “ฟู่ว~ ข้าคิดว่านางจะมาโจมตีพวกเราเสียอีก…”
เดิมทีหนานเหยาอยากทำให้หลี่ว์ซือตกใจสักหน่อย แต่หลังจากถูกลู่เฉินเรียก นางก็ทำได้เพียงมองตามเสียงไปอย่างสงสัยและถามว่า “คุณชายลู่ สถานที่นี้คือที่ใด? เหตุใดข้าจึงไม่ได้รับผลกระทบอันใดเลยเมื่อออกมาตอนกลางวัน?”
“คำถามนี้ข้าอยากจะถามเจ้ามากกว่า”
”ถามข้า?”
”ใช่ เจ้ามีความรู้สึกพิเศษอันใดหรือไม่” ลู่เฉินจ้องมองนาง ในขณะที่ห
